Mothering Sunday (Moeders Zondag) van Graham Swift is het mooiste boek dat ik dit jaar heb gelezen: niet alleen het verhaal is echt  heel mooi, maar het is ook nog heel erg mooi geschreven. Een oude schrijfster, Jane Fairchild, blikt terug op haar leven als dienstmeisje en op haar liefdesverhouding met de zoon des huizes.
Het speelt zich af op 30 maart 1924, Moeders Zondag, de voorloper van moederdag. Het dienstpersoneel van de rijke families heeft dan vrij  om hun moeder te bezoeken. Jane is wees maar krijgt toch ook vrij van dienst. Haar geliefde nodigt haar uit bij hem thuis; daar is verder niemand, het personeel heeft immers vrijaf. Op die dag hebben de twee geliefden hun laatste vrijpartij: hij gaat trouwen met de vrouw die volgens zijn  familie bij zijn stand/klasse past. Wat er daarna gebeurt, weet je als lezer eerder dan de hoofdpersoon en dat maakt het nog spannender.
Deze novelle is bijna een lang gedicht, mooie weemoedigheid, een genot om te lezen. Een absolute aanrader voor wie van literatuur houdt!

Sebastiaans neus van Allard Schröder is een schitterend verhaal over een zoektocht naar een verloren jeugdliefde; de mooie, meanderende zinnen en prachtige taal rijgen zich aaneen, vol rake typeringen, evocatieve beschrijvingen en opvallende woorden (zoals wegdeemsteren). Je wordt helemaal meegesleurd in zijn speurtocht en wat hij tijdens die tocht allemaal meemaakt.
Wie meer wil weten kan mijn recensie lezen op Literair Nederland, verschenen op 6 mei 2016.

Nutshell (Notendop) van Ian McEwan, een moderne versie van Hamlet, is van begin tot eind boeiend om te lezen. Het perspectief waarvoor McEwan kiest, dat van de foetus in de buik van de moeder, is even wennen, maar doet niet gekunsteld aan. Hij hoort dat zijn moeder met haar minnaar de moord op zijn vader beraamt, iets wat hij met afgrijzen aanhoort. Maar wat kan hij doen? Zorgen dat hij te vroeg geboren wordt?
Een spannende thriller met  een mooi plot, maar ook een klassiek  verhaal over moord en liefde, prachtig geschreven zoals we van McEwan mogen verwachten, mooie metaforen, heerlijk boek.

Sandro Veronesi was met Zeldzame aarden de winnaar van de Europese literatuurprijs 2016. Het is het meesterlijke vervolg op Kalme chaos uit 2006. Pietro Paladini verliest wederom de controle over zijn leven, nu omdat hij in zaken gaat met een jeugdvriend die zich ontpopt als een crimineel. Wanneer de politie er lucht van krijgt, slaat  Paladini op de vlucht en maakt van zijn leven een puinhoop. Evenals in Kalme chaos zorgt zijn dochter Claudia er voor dat hij weer met beide benen op de grond komt.
Rijk, intelligent verhaal, meeslepend, met humor geschreven en leuk kritisch over de Italiaanse maatschappij.

Wanneer je, zoals ik, bijna alles over de Bloomsbury groep hebt gelezen, waarom zou je dan nog willen lezen over wat ze zoal gegeten hebben? Maar nee hoor: Jans Ondaatje Rolls weet in The Bloomsbury cookbook, recipes for Life, Love and Art het eetgedrag van de leden van de groep heel mooi in te kaderen in hun leefstijl. Die laatste krijgt  gelukkig ook veel meer aandacht dan de recepten die er in staan. Die zijn meer illustratief voor het onbezorgde leventje dat deze mensen konden leiden. Ondaatje Rolls slaagt er in om de leidende figuren van de Bloomsbury mooi te portretteren. Ondanks het feit dat we al veel weten over het leven van de leden van the Bloomsburygroup, is het inkijkje dat ze geeft in hun dagelijks leven zeer de moeite waard. Bovendien is het heel prettig geschreven. Voer voor liefhebbers!