Soms kan het lezen van een boek zo verrukkelijk zijn dat je iedereen wilt aanmoedigen het te lezen. Dat geldt zeker voor de roman Leonard en Hungry Paul van de Ierse debutant Rónán Hession. Niet omdat er zoveel spectaculairs in gebeurt of omdat het zo spannend is, verre van dat. Het kost zelfs enige moeite om in het verhaal te komen. Maar als je eenmaal in het boek genesteld bent, ontvouwt zich iets prachtigs.

Het boek gaat over twee onopvallende jongemannen, Leonard en Hungry Paul, authentieke mensen met een volstrekt unieke belevingswereld. Twee vrienden van bijna dertig die veel tijd samen doorbrengen met het spelen van spelletjes en het kijken naar de sterren. Ze komen in eerste instantie over als kwetsbare nerds. Leonard is geabonneerd op New Scientist en Hungry Paul op National Geographic. Een mooie typering uit het boek: ‘Voor beide vrienden was het verbleken van het koraalrif net zo actueel als de laatste parlementsverkiezing; voor hen was de ontdekking van nieuwe dwergplaneten niet minder relevant dan de penalty van gisteravond; en Marco Polo ging over de tong zoals anderen over het laatste sterretje op de rode loper zouden roddelen.’ Ze zijn onbegrensd nieuwsgierig op zoek naar weetjes en feitjes. 

Gewoon gelukkig met de wereld

Hession moet erg geboeid zijn geweest door de personen die hij geschapen heeft. Hij heeft zich volledig in hen verplaatst en laat op een heldere manier zien hoe deze jongemannen denken. Als lezer kom je hen heel nabij. Je volgt hen, begrijpt hen, wilt dat het goed met hen gaat. Je leeft mee met hun kleine levensproblemen en moet lachen om hun bijzondere denkwijze. Hun oprechtheid zonder dubbele agenda’s of psychologiserende beschouwingen over henzelf vermaakt en inspireert. Het zijn geen stomkoppen of mensen die achterlopen; ze zijn gewoon gelukkig met de wereld zoals die is, als kinderen die met hun speelgoed een eigen wereld creëren die voor hen echt is. 

Hungry Paul leeft in volledige harmonie bij zijn ouders, niet zielig, of gefrustreerd maar heel genoeglijk, vooral voor hem zelf. Zijn ouders en zuster denken er wel eens over na of zij hem niet veel te beschermd hebben. Vooral zijn zuster, die zelfstandig woont en in het boek ook trouwt, vindt dat haar ouders en zijzelf te veel gefungeerd hebben ‘als stootranden langs de bowlingbaan.’ Hungry Paul is iemand zonder een innerlijke stem die hem begeleidt bij alles wat hij doet en zegt. Hij heeft een grote mentale rust: ‘Als hij een hond zag, zag hij gewoon een hond, en dan zei zijn hoofd niet dat hij aan de lijn zou moeten of dat zijn tong als een plak bacon uit zijn bek hing.’ Hij leeft volledig in het nu en raakt niet in paniek, ziet de zaken in proportie, overdrijft niet, maakt geen drama van zijn leven en is tevreden met wat hij is en wie hij is, ook als de mensen om hem heen vinden dat hij wat van zijn leven moet maken. Hij is tevreden met twee dagen werken per maand en maakt zich geen zorgen over inkomen of status. Een man zonder iphone die in staat is alle afspraken te onthouden, nooit een pak heeft gedragen en het liefst stil toekijkt.

De vrijheid van een ghostwriter

Leonard leeft alleen, zijn moeder is pas overleden. Hij kreeg als kind al nooit genoeg van encyclopedieën en schrijft nu zelf kinderencyclopedieën, die onder een bekende naam worden gepubliceerd onder de titel Feiten binnen handbereik. Kenmerkend voor hem is dat hij geen ambitie heeft om onder eigen naam te publiceren, hij denkt dat hij in zijn rol als ‘ghostwriter’ volledige vrijheid heeft. Hij blijft liever op de achtergrond. 

Hun beider levens komen door omstandigheden in een stroomversnelling. Hungry Paul doet mee aan een prijsvraag met grote gevolgen, terwijl Leonard een meisje leert kennen. De lezer zou kunnen denken dat dit het einde van hun vriendschap wordt en dat hun leven volledig op de kop zal komen te staan.  

Hartverwarmende roman

Hessions roman is een ode aan alle mensen die door de geschiedenis over het hoofd zijn gezien. Hij schrijft een verhaal dat niet gebonden is aan een plaats. Het enige wat je zeker weet is dat het boek niet in Amerika speelt, het speelt zich af ergens in Groot-Brittanië. Nergens in het boek valt het woord autisme, maar je kunt er niet om heen dat Hession een beeld geeft van twee neurodivergente personen. Personen die het bestaan op een heel eigen manier ervaren. Hession geeft deze lieve mensen zo prachtig weer, dat je van hen gaat houden omdat ze zijn wie ze zijn. Zij zijn beiden op hun eigen manier heel goed in staat om op een verstandige manier hun leven mee te laten bewegen met de verandering en groeien uit tot steunpilaren voor anderen. De roman is hartverwarmend en laat je op een andere manier naar de werkelijkheid kijken.