Anne Carson (1950) is de tweede Canadese schrijfster, sinds Alice Munro in 2013 de Nobelprijs voor Literatuur ontving, die deze onder auteurs felbegeerde prijs ontvangt. In Canada en de Verenigde Staten is Anne Carson een bejubeld auteur. Haar werk werd gelauwerd met onder meer de Lannan Literary Award en de T.S. Eliot Prize for Poetry.
De laatste jaren kwam Anne Carsons naam geregeld voor op de lijst van in aanmerking komende kandidaten voor de Nobelprijs voor Literatuur. Er wordt beweerd dat wie het vaakst genoemd wordt de prijs niet krijgt. Maar dat blijkt een misvatting. Anne Carson werd donderdag 8 oktober gebeld in haar huis in Reykjavik, IJsland door een woordvoerster van het Nobelprijs comité die haar feliciteerde met de prijs. ‘It seems al little insane’, was Anne Carsons reactie.
De Zweedse Academie roemt de Canadese dichter, essayist en vertaler voor haar ‘gedurfde en inventieve oeuvre dat, in een speelse dialoog met de klassieke traditie, nieuwe vormen heeft gecreëerd voor de hedendaagse literatuur’.
Anne Carson (1950) werd geboren in Canada en was meer dan dertig jaar hoogleraar klassieke literatuur. Haar werk combineert het opbiechtende met het onderzoekende, essay met poëzie, en het hedendaagse met eeuwenoude poëtische invloeden.
Op de vraag wat ze met het geld gaat doen, zei Carson dat een vriendin een huis nodig heeft en er plannen zijn het prijzengeld weg te geven aan wie het nodig heeft. Haar advies waar te beginnen met het lezen van haar oeuvre? ‘Find the middle and start there.’
Of begin met de in 2025 bij Koppernik verschenen en door Marijke Emeis vertaalde bundel Glas, ironie & God. Waarvan het eerste deel, ‘Het Glas-essay’ een overweldigende indruk maakt door Emilie Brontë’s regels over een zak puppy’s die aan een stoel gehangen wordt, verweven met het verhaal over een verlaten jonge vrouw in het huis van haar moeder.
‘Steeds als ik mijn moeder bezoek
voel ik mij veranderen in Emily BrontHaar advies waar te beginnen met het lezen van haar oeuvre? ‘Find the middle and start there.’
Of begin met de in 2025 bij Koppernik verschenen en door Marijke Emeis vertaalde bundel Glas, ironie & God. Waarvan het eerste deel, ‘Het Glas-essay’ een overweldigende indruk maakt door Emilie Brontë ’s regels over een zak puppy’s die aan een stoel gehangen wordt, verweven met het verhaal over een verlaten jonge vrouw in het huis van haar moeder.
‘Steeds als ik mijn moeder bezoek
voel ik mij veranderen in Emily Brontë,
(…)
‘Moeder en ik kauwen zorgvuldig op sla.
Uit de keukenklok komt onregelmatig zacht gezoem dat
één keer per minuut over de twaalf heen springt.
Ik heb Emily p. 216 open tegen de suikerpot staan
maar kijk stiekem naar mijn moeder.
Duizend vragen raken mijn ogen van binnenuit.
Moeder bestudeert haar sla.
Ik ga naar p. 217.
“Op mijn vlucht door de keuken liep ik Hareton omver
die een nest puppy’s
aan de rugleuning van een stoel in de deuropening hing…”
(…)
en moeders aan de gootsteen peinzen over dingen
die ze nooit vertellen
Je herinnert je teveel,
zei mijn moeder onlangs tegen me.
Waarom laat je niet los? En ik zei:
Waar zet ik het neer?
Ze ontweek me met een vraag over vliegvelden.’
De Nobelprijs wordt in december in Stockholm aan Anne Carson uitgereikt.
Foto: © Jeff Brown
Rechtenvrij, verkregen via uitgeverij Koppernik
Geef een reactie