Boeken over katten vinden de laatste jaren gretig aftrek. Europese, Amerikaanse, Aziatische, allemaal zijn ze bezield van het mysterie kat. Doe en denk als een kat; Handboek voor een gelukkige kat; Reisverslag van een kat, om maar een paar titels te noemen en de al jaren wereldberoemde straatkat Bob is zelfs verfilmd.

De Zuid-Koreaanse Bokyeong Sunim heeft zich bij het leger geschaard. Hij is een boeddhistische monnik die ook lesgaf aan de Dongguk universiteit in Seoul. Op zoek naar rust trekt hij zich terug in een klooster in de bergen. Hij leeft er eenvoudig en vreedzaam, maakt meditatieve wandelingen. Uit de inleiding: ‘Songgwang-tempel – (…) Bokyeong kwam hiernaartoe om monnik te worden. Nadat hij was opgegroeid op het platteland kwam Poes naar de keuken van de tempel om zich van de hem toebedeelde taak van het vangen van muizen te kwijten. Op een dag tijdens de winter van het vorige jaar slenterde Poes van het centrale complex naar de pagode; op deze plek ontmoette Bokyeong, die zijn leven in Seoel had afgesloten en zich nu wijdde aan wandelen en lezen, hem voor het eerst.’ Mens en dier observeren elkaar, worden elkaars metgezellen. Bokyeong leert van de kat de stilte van de natuur te ervaren en hoe hij kan leven in het moment en kleine geluksmomenten waarderen.  

De Amerikaanse literatuurwetenschapper en journalist Sophie Pinkham is gespecialiseerd in de Russische geschiedenis, cultuur en politiek. In De eik en de lariks onderzoekt en duidt ze hoe de uitgestrekte Russische bossen hun stempel drukten op de ontwikkeling van het land – vanaf de dag dat de Mongolen binnenvielen tot de huidige oorlog in Oekraïne. De wouden strekken zich uit van de Oostzee tot de Stille Oceaan, met de eik als symbool voor het westen en de lariks voor het oosten, en van de Noordpool tot de steppen van Centraal-Azië.

Pinkham doorkruiste zelf de bossen. In haar boek figureren sprookjes met voorchristelijke bosgeesten, mysterieuze Siberische heremieten, beren, wolven en dissidenten die er een schuilplaats zochten. Ook jager-verzamelaars, natuurbeschermers, kluizenaars, houthakkers en machthebbers komen voorbij, naast schrijvers en regisseurs. Pinkham laat zien hoe landschap en nationale identiteit met elkaar verweven zijn. Het bos vormt het wezen van de Russische nationaliteit. ‘Lang nadat West-Europa een groot deel van zijn bomen had gekapt, had het Russische Rijk nog steeds meer bossen dan het in kaart kon brengen. (…) Door zijn centrale rol en diverse betekenissen heeft het bos echter enkele van de neteligste vragen uit de Russische politieke en culturele geschiedenis opgeroepen: vragen over macht, identiteit, verantwoordelijkheid en gezag.’

Een man is op zoek naar liefde en wandelt door Spanje. Door een blessure strandt hij in de afgelegen regio Extremadura. Daar raakt hij verstrikt in een wereld van gay dating-apps, seks en drugs die hem al gauw gevangen houdt. Hij wordt geconfronteerd met afhankelijkheid, manipulatie en verraad. Het lukt hem eruit los te breken en hij gaat weer wandelen waarbij de natuur en bijzondere ontmoetingen zijn bondgenoten worden. In Chemie van de stilte laat tekstschrijver, journalist en redacteur Huib Afman de hoofdpersoon stap voor stap vinden wie hij is en wil zijn.

De autobiografische roman bestaat uit drie delen: de zwarte bladzijden, de groene bladzijden en de witte bladzijden. Afman ontdekte dat het verhaal uit drie delen bestaat, vertelt hij op de website van de uitgever, ‘die elk een fase in de ontwikkeling van de hoofdpersoon vertegenwoordigden: de destructieve periode waarin hij belandde, leidde via herstel door wandelingen en nieuwe ontmoetingen naar een moment van zelfacceptatie en daarmee een vorm van bevrijding. Door deze fasen naar verschillende kleuren door te vertalen die het specifieke sentiment uitdrukken (namelijk zwart, groen en wit), ontdekte ik een manier om de delen op een andere manier onderscheidend van elkaar te laten zijn. De bijkomstigheid is dat deze drie kleuren ook deel uitmaken van de vlag van Extremadura, het decor van de roman.’