In Er was eens een stenen hoofd vertelt Ineke Riem een verhaal waarin een zwijgend stenen beeld de hoofdpersoon is. Dat beeld is één van vijfhonderd boeddhabeelden in de tempel Borobudur op Java. Meer dan de helft van die beelden is hoofdeloos. In negen hoofdstukken, die steeds korter worden en daarmee verwijzen naar het taps toelopende Borobudur, ontdekken we wat er met de hoofden is gebeurd en vooral ook: hoe en waarom de losse hoofden in Westerse musea zijn terechtgekomen. Zo dwingt Riem ons tot een confronterende blik op onze geschiedenis. 

Ineke Riem (1980) groeide op de Zuid-Hollandse eilanden op en verhuisde daarna naar Groningen, waar ze Nederlands studeerde om vervolgens nog een jaar aan de Rietveld Academie door te brengen. Ze werkte een aantal jaar als docent Nederlands op een middelbare school en ook nu nog geeft ze les, op de Schrijversvakschool in Amsterdam en als freelance schrijfdocent. Haar eerste roman, Zeven pogingen om een geliefde te wekken, kwam in 2013 uit en haar eerste dichtbundel, Alle zeeën zijn geduldig, in 2015. Er was eens een stenen hoofd is haar derde roman.

Wanda Bommers zevende roman heet, hoe toepasselijk, De zevende. Het is guur buiten, zeven vrienden komen samen voor een housewarming en spelen een spel: op basis van de zeven hoofdzonden nemen ze elkaar de maat. Alleen, hoe verstandig is dat? Hoe sterk moet een vriendschap zijn om de waarheid aan te kunnen? En wat als er geen waarheid bestaat, maar alleen verschillende perspectieven die elkaar niet eens hoeven te raken? Soms ontpopt een spelletje zich snel tot iets gevaarlijks.

Wanda Bommer (1969) groeide op in het Westfriese Grootebroek, waar ze als vijfjarige begon met het schrijven van verhalen. Nadat ze op school haar draai niet kon vinden vertrok ze naar haar geboorteplaats Amsterdam, waar ze aan de slag ging bij boekingskantoor Columbus Rock Division en onder andere voor popgroep De Dijk werkte. Toch bleef ze zich aangetrokken voelen tot schrijven en na de geboorte van haar dochter begon ze aan de schrijfopleiding van de Schrijversvakschool in Amsterdam. Inmiddels heeft ze zeven romans op haar naam. Zelf noemde ze De zevende, hoewel het een losstaand verhaal is, de lijm die haar hele oeuvre met elkaar verbindt.

Katri, een wat vreemde jonge vrouw, zet een inbraak in scène bij Anna, een bejaarde kunstenares. Haar doel: Anna ervan overtuigen dat ze veiliger is met gezelschap. Wat er vervolgens gebeurt is minder voorspelbaar dan je in eerste instantie zou verwachten, want in Tove Janssons De eerlijke bedrieger is alles niet wat het lijkt. Samenwonend in één huis nemen berekende Katri en naïeve Anna elkaars karaktereigenschappen over, tot niet meer duidelijk is wie nu eigenlijk wie bedriegt. 

Tove Jansson (1914-2001) was een Fins-Zweedse schrijver, schilder en illustrator.  Van 1930 tot 1938 studeerde ze kunst in Helsinki, Stockholm en Parijs en in 1943 hield ze haar eerste solo-expositie. Ze schreef de Moomin serie voor kinderen, een zeer succesvolle boekenreeks over trollen en ontving in 1966 de Hans Christian Andersen Medaille voor haar werk als kinderboekenschrijver, één van de vele onderscheidingen die ze in de loop van haar leven zou ontvangen. Ook schreef ze zes romans en vijf verhalenbundels voor volwassenen.