Column
- Michiel van Diggelen
Weerbaar
Een tijdlang was ik verrukt van de titel van Robert Musils romancyclus Der Mann ohne Eigenschaften. Totdat ik erin ging lezen en de inhoud me erg tegenviel. Sommige boeken koop ik blind vanwege de titel. Onverstandig natuurlijk, maar wie kan De zelfmoordclub weerstaan of De man die zijn haar kort liet knippen of De man…
- Inge Meijer
António Lobo Antunes (1942 – 2026)
‘Van wie zijn onze dagen?’ Dit zou zomaar een vraag van António Lobo Antunes geweest kunnen zijn. De Portugese schrijver die in interviews liet weten dat hij geen antwoorden had, alleen maar vragen. Je kon hem beter niet naar de betekenis van zijn boeken, of naar zoiets als inspiratie vragen, waar hij dat vandaan haalde.…
- Hettie Marzak
Cijfers en letters
Mensen met dyscalculie, zoals Harry Mulisch en ik, hebben moeite met getallen: cijfers benoemen en rekenen. Het wordt ook wel cijferblindheid genoemd, maar dat is onzin, want al zeggen de cijfers me niets, ik zie ze heus wel. De getallen van een tot en met tien hebben juist ieder hun eigen kleur, want een milde…
- Inge Meijer
Enig respijt
Als je er maar geen spijt hebt, zei de schrijver die ik sprak over het uitblijven van zijn interview. Hij bedoelde de verhuizing. Ik dacht, dat moest er ook nog bijkomen, dat alles een grote vergissing bleek. Ik belde de schrijver en zei, het is de kat. Denk aan een huilbaby waarbij je krampachtig je…
- Michiel van Diggelen
Too much
Tanden worden niet zo vaak bezongen in liefdesteksten. Dichters houden meer van ogen en lippen. Behalve de dichter van het Hooglied. In mijn tienerjaren mocht ik thuis aan tafel uit de Bijbel voorlezen. Op een dag las ik uit Hooglied 4: ‘Uw tanden zijn als pas geschoren schapen…’ Nu was diezelfde middag de schapenscheerder bij…
- Inge Meijer
Zomaar verliefd
Ik stond op een vol perron, de zon scheen. Er was sprake van veelbelovendheid. Een groep lagere schoolkinderen begon aan elkaar te trekken en te duwen toen de trein in zicht kwam, het perron langsreed, stopte. Twee juffen riepen met overslaande stemmen, ‘rustig, laat dat, niet doen’ toen de kinderen, hun rolkoffers (waar zijn de…
- Inge Meijer
Gillend wakker worden
Ik nam me voor elke ochtend een wandeling naar de rivier te maken. Om de weidsheid van het water te zien. Het leek me een goed begin van de dag. Het duurde even voor ik ook werkelijk ging. Er was veel dat zich tussen het voornemen en de uitvoering ophield. Maar vanmorgen liep ik dan…
- Hettie Marzak
Kaf en koren
Het concert was prachtig: acht perfect op elkaar ingespeelde stemmen die werk van Palestrina ten gehore brachten. Sopranen, alten, tenoren en bassen, van elk twee. De menselijke stem als precisie-instrument. Als toegift zongen ze een kort polyfoon motet ‘Salva me domine’ van Jean Mouton, geboren in 1459, van wie ik nog nooit gehoord had. Zo…
- Inge Meijer
Zachte hand
Een boek als een zachte hand. Kan dat? Ik ben daar gevoelig voor. Dat alles zonder oordeel wordt gepresenteerd, de auteur zich niet op de voorgrond dringt, het verhaal mij toekomt. Hoe de schrijfster op elke pagina een geschiedenis met zachte hand naar voren schuift. Hier, neem het, voor jou. Ook de moordaanslagen in Dublin…
- Inge Meijer
Sturende kunst
Het aansturen van dingen, daar geloof ik wel in. Ik bedoel, als mijn moeder op zondagochtend riep dat er een grote pan soep gemaakt moest worden omdat ze onze oom en tante met hun autootje volgepakt met kinderen uit Groningen verwachtte, dan kwamen ze ook. Dat was nog voordat een telefoon in huis gewoon was.…
- Michiel van Diggelen
Halvezolen
Mijn vader stond per definitie wantrouwend tegenover autoriteiten en identificeerde zich met ‘de mindere man’. Vooral autoriteiten die faalden, moesten het bij hem ontgelden. Maar ook onderdanige types die zich belangrijk voelen omdat ze in de schaduw van de machthebbers figureren, kon hij bepaald niet waarderen. Smakelijk kon hij lachen om figuren die de autoriteiten…
- Inge Meijer
Tegen een stootje kunnen
Mijn afspraak liep uit, 10:00 uur werd 10:15, werd 10:25 uur. Er was een spoedbehandeling. Vanuit de behandelkamer hoorde ik de tandarts zeggen, ‘Dit kan even pijn doen.’ Een vrouwenstem klonk, ‘Oh, ik kan wel wat hebben. Ik heb vijf kinderen gebaard.’ Op een toon van, wat dacht je, ik kan wel tegen een stootje…
