Zomerrubriek – Jaap Jansen

De recensenten van Literair Nederland beantwoordden allemaal een aantal literaire vragen. Lees hieronder de bijdrage van Jaap Jansen. Zie voor meer bijdragen, onderaan dit bericht.

Aan welk kinderboek heb je goede herinneringen?
De brief voor de koning (1962) van Tonke Dragt. Misschien eerder een jeugdboek dan een kinderboek, maar ach, die grenzen zijn vager dan vaag. Zó fantasierijk, zó meeslepend. Het is qua vertelgemak en –plezier gelijkwaardig aan al die andere schitterende jeugdromans van Dragt, zoals het mysterieuze Ogen van tijgers, maar het ‘leeft’ meer. ’s Avonds in bed, ik moest natuurlijk alláng slapen, bladzijde na bladzijde, spanning en avontuur, en maar hopen dat m’n moeder niet naar boven zou komen… Deze De-brief-voor-de-koning-magie zou ik op latere leeftijd terugvinden in Rafael Ábalos’Grimpow. Het geheim der wijzen en in J.R.R. Tolkiens In de ban van de Ring.

Welk boek heb je indertijd met plezier voor je boekenlijst gelezen?
De stille kracht (1900) van Louis Couperus. Volgens mij het allereerste voor-oorlogse werk dat ik heb gelezen. Het was niet mijn eerste kennismaking met de grote Nederlandse literatuur (die eer blijft voorbehouden aan W.F. Hermans), maar sinds ik dit boek heb gelezen staat Couperus bovenaan mijn lijstje van Nederlandse auteurs – en daar is gedurende mijn studie Nederlands geen verandering in gekomen. Zijn zinnen, zijn woordkeuze, zijn spelling, zijn personages… Dit is geen Hildebrand-geneuzel, geen Multatuli-gemopper, maar ware poëzie! De stille kracht schept een nieuw Indië, een Indië dat alleen in lange, dromerige zinnen tot zijn recht komt, met heel veel streepjes en puntjepuntjepuntjes en ach’jes en wee’tjes… Het Couperiaans is een dochtertaal van het Nederlands; De stille kracht is zijn Wilhelmus.

Welk boek zou je graag verfilmd willen zien?
Cien años de soledad (1967, ‘Honderd jaar eenzaamheid’) van Gabriel García Márquez. Márquez heeft de filmrechten nooit willen verkopen, en misschien heeft de eerbiedwaardige schrijver daar ook wel gelijk in, maar aan de andere kant: wat zou dit boek een prachtige film kunnen opleveren! Die Latijns-Amerikaanse mystiek, die machtig mooie personagetekening, de opmerkelijke gebeurtenissen en absurde situaties…

Welk boek heb je onlangs gelezen en zou je iedereen aanraden?
Noah Barleywater Runs Away (2010) van John Boyne. Door de pers vaak als een kinderboek bestempeld, maar dit boek is zoveel meer dan dat. Alle volwassenen die voor hun plezier wel eens een Disney-film kijken (men neme, in dezen allesbehalve toevallig, een klassieker als Pinocchio), kunnen hun hart ophalen aan dit schitterende boek. Kinderboek of geen kinderboek, feit is dat het handelt over moeilijke grotemensendingen: fantasie, de scheiding tussen fictie en nonfictie, escapisme. Boyne schrijft vrolijk, sprookjesachtig, maar tezelfdertijd ontroerend en op sommige momenten hartverscheurend. Gaarne wel eerst Carlo Collodi (Pinocchio) lezen.

Jaap Jansen (1992) studeert Nederlandse Taal en Letteren. Recensies van Jaap Jansen.

Wilt u een eigen bijdrage leveren aan deze rubriek? Klik dan hier.

Klik hier voor de bijdrage van Menno Hartman.
Klik hier voor de bijdrage van Karel Wasch
Klik hier voor de bijdrage van Albert Hogeweij
Klik hier voor de bijdrage van Margriet de Koning Gans
Klik hier voor de bijdrage van Eeke Riegen
Klik hier voor de bijdrage van Carolien Lohmeijer
Klik hier voor de bijdrage van Sunny Jansen
Klik hier voor de bijdrage van Lisette Huibers
Klik hier voor de bijdrage van Marleen van de Pol

Recent

19 september 2018

Omdenken in optima forma

Literair Nederland - 10 jaar geleden

03 oktober 2008

Niet overtuigend maar wel sterk in het laatste deel
Recensie door Menno Hartman

Coen Peppelenbos debuteerde onlangs met de roman Victorie, een roman in drie delen. In het eerste deel wordt Merijn – broer van de hoofdpersoon – gevolgd nadat bekend is geworden dat de hoofdpersoon, Victor, dood is.

Het tweede deel van de roman gaat over Sarah. We volgen er de gedachten van een leraar Engels, die in zijn huis dit meisje vasthoudt, het vriendinnetje van Merijn en waarin duidelijk wordt dat deze Ten Haaf, Merijn gedood heeft door een grote steen naar hem te gooien, nadat hij hem met een camera had gezien.

Lees meer