6 juni 2012

Zomerrubriek – Albert Hogeweij

Volgens Albert Hogeweij is de poëzie van Hans Faverey en Gerrit Kouwenaar boven de boomgrens nóg beter dan eronder. Lees wat hij nog meer te melden heeft.

Naar welk boek ben je al jaren nieuwsgierig en heb je toch nog niet gelezen? 

De man zonder eigenschappen van Robert Musil. Het maakt al jaren deel uit van een almaar uitdijend legertje ongelezen boeken in mijn kast. Terwijl het zo’n mooie titel is en mijn exemplaar nota bene prachtig gebonden is… Misschien is de titel zó goed dat het boek alleen nog maar kan tegenvallen. De vrees dat je achteraf moet zeggen: ach, de titel was beter…

Van welke hoofdpersoon ben je nog steeds onder de indruk?

Frits van Egters uit De Avonden. Ik wilde destijds misschien meer op hem lijken dan op mijzelf. Achteraf weet ik dan ook niet of ik al op hem leek voor ik het boek gelezen had. Eigenlijk zat het zo: vooraf wist ik reeds dat De Avonden ‘mijn boek’ zou worden. Hoe het ook zij: met geen andere hoofdpersoon heb ik mij zo kunnen identificeren: de angst voor kaalheid, de behoefte om samen te willen huilen met je moeder, het toespreken van een wit knuffelkonijn… Na lezing van het boek leek het mij alleszins de moeite waard het leven vergeefs te kunnen vinden. Mijn leven kreeg daarmee tenminste de charme op dat van Frits van Egters te lijken.

Aan welk kinderboek heb je goede herinneringen?

Noodweer op de Weisshorn van Jaap ter Haar. Ik las dat boek in Zwitserland toen ik 9 jaar was. Ik hield van de bergwereld en droomde van de Matterhorn. Dit boek speelt zich af in Zermatt en gaat over de beklimming van de Weisshorn aldaar. Het is spannend en heroïsch. Ik vond het als kind al mooi dat de beklimming eigenlijk te laat in het seizoen plaatsvond. Het gevaar dat daarmee dreigde…

Wat is een goed boek om beginnende literatuurlezers aan te raden?

J.M.A. Biesheuvel, In de bovenkooi of ieder ander boek van zijn hand, hoewel de vroegere boeken het onvergetelijkst waren. Opmerkelijke verhalen, waar gelukkig geen normaal mens in voorkomt, met een vaardige pen verteld met een geoefend oog voor details dat je tegenwoordig nauwelijks meer zult aantreffen.

Welk boek heb je indertijd met plezier voor je boekenlijst gelezen?

Nagelaten Bekentenis van Marcellus Emants. Ik hield destijds van somberheid, zinloosheid en zelfmoord. Nu ja, over zelfmoord gaat het niet, maar over moord wel en al op de eerste pagina weet je wie dat gedaan heeft. De rest van het boek is uitleg hoe het zover heeft kunnen komen. De vraag of de mens over een vrije wil beschikt was in het fin de siécle van de eervorige eeuw ook bepaald hot!

Welk boek heb je puur op basis van titel gekocht? Was het de moeite waard?

Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust. De tijd die je aan lezing kwijt bent, verdien je dubbel terug door latere herinneringen aan dit boek. Als er éen schrijver is geweest die de gevoelslagen van een langzaam tot wasdom komende sensitieve jongeman heeft blootgelegd. Ik loop zo weer de kans een uur kwijt te zijn als ik een deel uit mijn kast trek en ergens begin te lezen. Beslist de moeite waard!

Welke boeken neem je mee op zomervakantie?

De poëzie van Hans Faverey en Gerrit Kouwenaar. Ben er in de loop der jaren achter gekomen dat deze gedichten het boven de boomgrens nóg beter doen dan eronder. Verder neem ik altijd iets in pocketformaat van Thomas Bernhard mee en dit jaar ook iets van Bob den Uyl en Saul Bellow. In ieder geval schrijvers waarvan ik zeker weet dat ze me niet gaan teleurstellen. Meer dan het weer moet er op vakantie niet kunnen gaan tegenzitten.

Bezoek je in het buitenland wel eens literaire plekken? Welke heb je het laatst bezocht? 

De enige plek die ik bewust bezocht omwille van de persoon die daar ooit gezeten had was het Zwitserse bergdorpje Sils Maria. In de jaren ’80 van de negentiende eeuw nam de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche er zijn intrek. Grote stukken van Also sprach Zarathustra zouden hier geschreven zijn. Bij het nabijgelegen meer zou hij de leer van de Eeuwige Wederkeer hebben geconcipieerd. Het huis waar de filosoof pension had is nu – hoe kan het ook anders – met behoud van zoveel mogelijk intimiteit tot museum gemaakt: het Nietzsche-Haus. Indrukwekkend is wel het minste wat ik ervan kan zeggen. Al scheelt het dat het hele plaatsje alleen al vanwege de omringende natuurpracht een bezoek dubbel en dwars waard is!

Welk buitenlands boek zou in het Nederlands vertaald moeten worden?

Auslöschung van Thomas Bernhard of Der Nachsommer van Adelbert Stifter. Twee Oostenrijkers. Twee dikke boeken. Maar vooral twee boeken die je niet gauw gaat vergeten. Het eerste is geschreven in de typische Bernhardstijl: filosofisch-muzikaal getoonzet en mathematisch gedoseerd proza met de in z’n overdrijving tot waanzin doorgevoerde logica. De tweede is een zeer wonderlijk boek over de vormingsjaren van de jonge Heinrich…hoe hij zich te verhouden heeft tot de hem omringende natuur waarin leven en dood harmonieus naast elkaar gaan. Het heeft nul komma nul actualiteitswaarde. Maar misschien dat juist daarom lezing van zo’n boek in onze tijd een grote weldaad kan zijn?

Van welke schrijver of dichter koop je elk boek dat uitkomt?

Alles van Reve, Bernhard, Faverey en Kouwenaar. Nou scheelt het voor mijn portemonnee dat de eerste drie al dood zijn. Maar ook van de doden wil nog wel eens een nieuw werkje opduiken.

Albert Hogeweij (1966) houdt van: Thomas Bernhard, Gerard Reve, Samuel Beckett, Nikolaj Gogol, Gerrit Kouwenaar, Hans Faverey en nog een heleboel anderen. Recensies van Albert Hogeweij.

Wilt u zelf een bijdrage leveren aan deze rubriek? Klik dan  hier.

Klik hier voor de bijdrage van Menno Hartman.
Klik hier voor de bijdrage van Karel Wasch

 

 

 

 

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

31 juli 2017

Het gitzwarte leven

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer