8 februari 2017

Worsteling

Door Stefan Ruiters

Ik kijk naar buiten, de sneeuw die deze ochtend is gevallen begint langzaam weg te dooien. Een paar uur lang heb ik kunnen genieten van een idyllisch stadswinterlandschap. De bruine en grijze kleuren en de kale bomen zullen straks weer overheersen. Ik zie een overeenkomst met een gedachte die al een tijdje door mijn hoofd spookt. Een gemoedstoestand waarin ik al een paar dagen verkeer. Een somber beeld. Ik schreef er vorige week al over. De politiek en de internationale betrekkingen maken me niet vrolijk. Daardoor is een vraag vol vertwijfeling in me gevaren: wil ik nog wel verder met het verkopen van boeken als, zo lijkt de maatschappelijke tendens toch uit te wijzen in tijden van iPads en digitalisering, minder mensen en vooral, minder jongeren, lezen en vooral ook verzamelen? De verzamelaar is langzaam aan het verdwijnen. Tenminste, de verzamelaar van het tweedehandse, antiquarische boek. Ik merk dat vooral op boekenmarkten en -beurzen.

Waar sta ik als antiquaar over 10 jaar? Doet mijn werk, mijn expertise van boekhandelaar, er dan nog toe? Wil ik niet iets anders gaan doen? Misschien wel, maar wat dan? Het liefst wil ik door gaan in de hoek waar ik nu zit, in de kunsten, de literatuur, de culturele wereld. Daar ligt mijn hart. Maar die wereld wordt bevolkt door de momenteel zo vervloekte elite. Elitair mag je niet meer zijn, zo vindt menig politicus en ook medeburger. Zij vinden dat kennis, wetenschap en kunst en cultuur tot iets nutteloos is geworden. Dat vonden heel veel mensen altijd al, in een wereld van alternatieve feiten, maar met social media kan iedereen dat luid rondtoeteren. Ook een Radio-1-presentator als Ghislaine Plach vraagt vaak: ‘En wat hebben we er nu aan?’ als er een wetenschappelijke vondst is gedaan.

Die licht minachtende toon als het gaat over niet direct aantoonbaar nuttige zaken, stoort me zeer. Het zegt iets over de gangbare opvattingen als het gaat over de voortbrengselen van wetenschap en kunst.
Misschien ben, of denk ik vaak te idealistisch en is het simpelweg de realiteit dat het meestal wel goed gaat en dat het af en toe gewoon wat minder loopt. Financieel, maar ook mentaal. De fantasie, de verbeelding, het literaire en kunstzinnige wordt wel eens weggedrukt door de economische, dagelijkse realiteit. In een politiek land waarin kunst er minder toe doet dan voorheen, zo lijkt het met Trump, de VVD en de populistische tendensen, is het weleens een worsteling die waarden en idealen hoog te houden.

 

 

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

31 juli 2017

Het gitzwarte leven

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer