19 augustus 2011

Vurige tong – Ann de Craemer

Vurige tong is het fictiedebuut van Ann De Craemer (1981). In Vurige tong wekt de aanblik van het dode lichaam van haar ‘Tante Nonne’ bij Ann De Craemer een woede in haar op die ze nooit eerder voelde. Het dwingt haar te spreken, daar waar haar voorouders altijd gezwegen hebben. Het speelt zich allemaal af in een kleine katholieke gemeenschap in het West-Vlaamse Tielt, ‘een dorp dat zich stad noemt’ en waar ‘zwijgt en doe voort’ als gedragsregel nummer één geldt.

Vurige Tong is het tweede boek van Ann De Craemer. De auteur vond haar inspiratie in haar eigen jeugd. Als jong meisje voelde ze aan den lijve dat de Kerk haar macht misbruikte om de gemeenschap ‘braaf’ te houden. Eerder dit jaar stond Ann De Craemer met het boek Duizend-en-één-dromen, een reis langs de trans-Iraanse spoorlijn, op de shortlist van de VPRO Bob den Uylprijs. Dat boek ging over een reis die De Craemer maakte door Iran.

Met Vurige tong heeft Ann de Craemer een meeslepend autobiografisch document geschreven. Een familieroman én aanklacht ineen.

Op 1 juli was Ann de Craemer te gast bij Wim Brands in het radioprogramma Brands met Boeken om 19.00 uur op radio 1. Deze uitzending is terug te luisteren via de website van VPRO Boeken.

Lees op de literaire site De Contrabas een reactie van Chretien Breukers http://bit.ly/kAxewG

 

Vurige tong
Auteur: Ann  de Craemer
Blz: 189
€ 19,95
De Bezige Bij Antwerpen

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer