Van de boekenstapels uit 2012

door Ingrid van der Graaf

Boekenstapels ontstaan eenvoudig en veelal onopgemerkt. En zoals een goede fles wijn op de juiste gelegenheid wacht om aangesproken te worden, kan ook een boek lange tijd terzijde liggen voor het wordt opengeslagen. Het zijn de alom geprezen boeken, aangeschaft en wel, die in afwachting van ‘het juiste’ moment op een stapel terechtkomen. Of boeken in de ramsj, gretig en in grote getale aangekocht waarna er geen energie overbleef ze te lezen. Een boekenstapel loopt het risico nooit meer aangeraakt te worden en te verdwijnen achter een volgende stapel in aanbouw. Wel nu, hier dan een lijstje, gefilterd uit enkele boekenstapels.

Ramsjboekenstapel: De donkere kamer (2001) van Rachel Seiffert is zeker het noemen waard. Zij schreef een roman in drie delen waarin de onvermijdelijke gevolgen van de tweede wereldoorlog op het leven van relatief  gewone Duitse burgers van kort na de oorlog tot aan 1999 toe, zeer indringend zijn beschreven.
Madeleine Bourdouxhe (1906-1996) was een Vlaamse schrijfster en de herontdekking van de twintigste eeuw. Al heeft zij nooit de bekendheid verworven die Virginia Woolf ten deel viel, als schrijfster werd ze wel met haar vergeleken. Verzameld werk (2002) gaat over vrouwenlevens die aan hun eenzaamheid een stille kracht ontlenen en daarmee hun leven naar hun hand zetten.

Besteboekenstapel: Hier sneeuwt het nooit van Gilles van der Loo is een mooi debuut. Op  lichtvoetige toon, maar verbazend liefdevol, beschrijft Van der Loo zijn personages die geregeld in absurdistische situaties terecht komen. Een veelbelovende mooi-schrijver met een ruw randje.
Pier & Oceaan van Oek de Jong werd weggehoond door Arjan Peters in de Volkskrant en bejubeld door Jeroen Vullings in Vrij Nederland. Kortweg een boek dat je gelezen moet hebben. En het was genieten, alle 804 bladzijden lang.

Nogtelezenboekenstapel:  Het boek ont van Anton Valens.
Stad der Engelen, het laatste boek van de in 2011 overleden Duitse schrijfster Christa Wolf
Bonita Avenue van Peter Buwalda, Anne Frank leeft en woont op zolder van Shalom Auslander en Perfecte stilte van Thomas Verbogt.

 

 

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 oktober 2010

Recensie door: Albert Hogeweij
Recensie door Albert Hogeweij

In het Haydn-jaar 2009 liet Dimitri Verhulst zich op verzoek van het Ensor Strijkkwartet inspireren door Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze van Joseph Haydn. De wens van het strijkkwartet was om deze muziek eens ontkoppeld te zien van het religieuze gegeven, en de zeven laatste zinnen die Christus aan het kruis sprak te benaderen vanuit de realiteit van alledag anno nu. Wie het werk van Verhulst ook maar enigszins kent, weet dat de aardse realiteit bij hem geborgen is.

Lees meer