24 september 2015

Turing gedichtenwedstrijd weer van start

Wie schrijft dit jaar het beste Nederlandstalige gedicht?

Literair nieuws

Komende weken kunnen duizenden dichters uit Nederland en Vlaanderen weer een gooi doen naar de hoofdprijs van € 10.000. De spelregels zijn eenvoudig: Schrijf het beste wat je schrijven kunt en stuur dat in. De gedichten worden anoniem beoordeeld. Dus ook voor degene die nog nooit een gedicht geschreven heeft maar er van overtuigd is dat er een dichter in hem schuilt, kan nu zijn kans grijpen. Wie wint krijgt tegelijk de kans een bundel te publiceren. De deadline is 15 november. Dus, pak pen en papier.

De jury bestaat dit jaar uit Dichter des Vaderlands Anne Vegter, Maartje Wortel schrijver), John Jansen van Galen (Met Het Oog op Morgen) Stijn Vranken (Dichter), Françoise Geelen (Medeoprichtster Turing Foundation).

De winnaars worden tijdens een feestelijke prijsuitreiking bekendgemaakt op woensdag 3 februari 2016 in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Kijk voor meer informatie op Turingfoundation.

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer