Michiel van Diggelen
Niet tevreden, kind terug. Dat lijkt de kern van het verhaal dat Margo Hoogenberk heeft uitgewerkt in haar debuutroman Bloedeigen. De schrijfster ziet het boek als een gedachtenexperiment rond het onderwerp adoptie. Floris en Marina vormden ooit een echtpaar. Floris wilde graag een kind, maar Marina weigerde er, om allerlei redenen, een te baren. Ze…
Soms kan het lezen van een boek zo verrukkelijk zijn dat je iedereen wilt aanmoedigen het te lezen. Dat geldt zeker voor de roman Leonard en Hungry Paul van de Ierse debutant Rónán Hession. Niet omdat er zoveel spectaculairs in gebeurt of omdat het zo spannend is, verre van dat. Het kost zelfs enige moeite…
Een magische tuin, net buiten Teheran: vijf vrouwen ontmoeten elkaar tijdens de Iraanse staatsgreep van 1953. Dat is het begin van Vrouwen zonder mannen van Sharnush Parsipur. Twee van de vrouwen zijn ongetrouwd, één is prostitué, één huisvrouw en één lerares. Alle vijf zijn ze op de vlucht. Voor gewelddadige huwelijken, beklemmende sociale verwachtingen, de…
- Column
Vergeten schrijvers
Er zijn vergeten groenten en vergeten schrijvers. Vergeten groenten maakten de afgelopen tien jaar een opvallende comeback. Postelein en pastinaak vonden hun weg terug naar de kookpot. Ik zie de plaatselijke groenteman Bergsteijn nog handenwrijvend achter zijn toonbank staan: ‘Die vergeten groenten doen mijn kassa rinkelen.’ Voor vergeten Nederlandse schrijvers geldt dat bepaald niet. De…
- Column
De hel zijn de anderen
Vroeg of laat kom ik toch altijd weer terug bij Voskuil. Wat is hij toch een geweldenaar. In mijn bespreking van de eerste twee delen van zijn Dagboek op deze site was ik niet bepaald scheutig met loftuitingen. Ik miste de samenhang van Het Bureau en ik vond het allemaal wat sikkeneurig en hakkerig, maar…
- Column
Weerbaar
Een tijdlang was ik verrukt van de titel van Robert Musils romancyclus Der Mann ohne Eigenschaften. Totdat ik erin ging lezen en de inhoud me erg tegenviel. Sommige boeken koop ik blind vanwege de titel. Onverstandig natuurlijk, maar wie kan De zelfmoordclub weerstaan of De man die zijn haar kort liet knippen of De man…
- Column
Too much
Tanden worden niet zo vaak bezongen in liefdesteksten. Dichters houden meer van ogen en lippen. Behalve de dichter van het Hooglied. In mijn tienerjaren mocht ik thuis aan tafel uit de Bijbel voorlezen. Op een dag las ik uit Hooglied 4: ‘Uw tanden zijn als pas geschoren schapen…’ Nu was diezelfde middag de schapenscheerder bij…
- Column
Halvezolen
Mijn vader stond per definitie wantrouwend tegenover autoriteiten en identificeerde zich met ‘de mindere man’. Vooral autoriteiten die faalden, moesten het bij hem ontgelden. Maar ook onderdanige types die zich belangrijk voelen omdat ze in de schaduw van de machthebbers figureren, kon hij bepaald niet waarderen. Smakelijk kon hij lachen om figuren die de autoriteiten…
Onlangs was ik op een feest waar een literaire quiz werd georganiseerd. Gasten werd gevraagd hun favoriete roman te noemen en ik riep meteen Mystiek lichaam. Anderen riepen Nooit meer slapen en Oeroeg. Vervolgens was het de bedoeling dat de gasten zich groepeerden rondom de persoon die een voor hen bekende titel had geroepen. Van…
In het voetspoor van Orwell’s Nineteen Eighty-Four zijn al heel wat boeken geschreven. Nelleke Noordervliet voegt daar met Het bewind van de gelukkigen een kloeke roman aan toe. Ze plaatst de handeling in het heden en maakt er een psychologisch verhaal van. De leider van het nieuwe regime in dit boek is toevallig ook de…
- Column
Laat het niet gebeuren
Pippi Langkous beweert dat 3 x 3 = 6. Zij schept haar eigen regels en waarheden. Het meisje uit de boeken van Astrid Lindgren bepaalt zelf wat zij denkt. Winston Smith, de hoofdpersoon in George Orwells Nineteen Eighty-Four, krijgt een rekensommetje voorgeschreven: 2 + 2 = 5. Smith moet instemmen met wat het totalitaire regime…
In De allemansvriend is de hoofdpersoon een journalist die veel raakvlakken heeft met schrijver Arjan Visser. De journalist schrijft het boek in opdracht van een ander. Dat onthult hij in het laatste hoofdstuk, zoals dat gewoon is bij een whodunnit. ‘Het zou niet de zoveelste biografie van een of andere mediapersoonlijkheid worden, maar een serieus…
