Inge Meijer
- Column
Subcutaan
Over de dood die we ver van ons willen houden. En als die zich toch voordoet, met woorden komt die tijdens het leven van de gestorvene niet bij ons waren opgekomen. Komt het door Joan Didion? Haar boek Het jaar van magisch denken, over de dood van haar man John Gregory Dunne. Waarin ze steeds…
- Column
Ontroering
Het gebeurt allemaal hier, in de tuin, en de lucht erboven, met de heg zoals Annie M.G. Schmidt die beschreef in de verhalen van Jip en Janneke. De hoge ligusterhaag die de tuin omringt. Verhalen die geïnspireerd lijken op de buurt waar ik nu woon, Deventer noord. Alles in het noorden heeft iets basaals, iets…
- Column
Verliefd geworden
Ik was te vroeg bij het gebouw in Den Haag waar een interview met Siri Hustvedt zou plaatsvinden. Er stond een jonge vrouw op het trottoir voor zich uit te staren. Ik ging erbij staan. Toen liep ik over het trottoir, sloeg een hoek om. Keek naar skateboardende kinderen in een zijstraat, liep terug, observeerde…
- Column
Alles in golven
Deze column, ik krijg niet gezegd wat ik wil zeggen. Het begon met een debatavond over Gaza, ik hoopte er iets te horen waardoor ik schuldgevoel tot daadkracht zou kunnen omzetten. Daar wilde ik het over hebben. En ik lees Een tuin voor verloren benen van de Palestijnse schrijver Mahmoud Jouda. Een verschrikkelijk boek hoorde…
‘Van wie zijn onze dagen?’ Dit zou zomaar een vraag van António Lobo Antunes geweest kunnen zijn. De Portugese schrijver die in interviews liet weten dat hij geen antwoorden had, alleen maar vragen. Je kon hem beter niet naar de betekenis van zijn boeken, of naar zoiets als inspiratie vragen, waar hij dat vandaan haalde.…
- Column
Enig respijt
Als je er maar geen spijt hebt, zei de schrijver die ik sprak over het uitblijven van zijn interview. Hij bedoelde de verhuizing. Ik dacht, dat moest er ook nog bijkomen, dat alles een grote vergissing bleek. Ik belde de schrijver en zei, het is de kat. Denk aan een huilbaby waarbij je krampachtig je…
- Column
Zomaar verliefd
Ik stond op een vol perron, de zon scheen. Er was sprake van veelbelovendheid. Een groep lagere schoolkinderen begon aan elkaar te trekken en te duwen toen de trein in zicht kwam, het perron langsreed, stopte. Twee juffen riepen met overslaande stemmen, ‘rustig, laat dat, niet doen’ toen de kinderen, hun rolkoffers (waar zijn de…
- Column
Gillend wakker worden
Ik nam me voor elke ochtend een wandeling naar de rivier te maken. Om de weidsheid van het water te zien. Het leek me een goed begin van de dag. Het duurde even voor ik ook werkelijk ging. Er was veel dat zich tussen het voornemen en de uitvoering ophield. Maar vanmorgen liep ik dan…
- Column
Zachte hand
Een boek als een zachte hand. Kan dat? Ik ben daar gevoelig voor. Dat alles zonder oordeel wordt gepresenteerd, de auteur zich niet op de voorgrond dringt, het verhaal mij toekomt. Hoe de schrijfster op elke pagina een geschiedenis met zachte hand naar voren schuift. Hier, neem het, voor jou. Ook de moordaanslagen in Dublin…
- Column
Sturende kunst
Het aansturen van dingen, daar geloof ik wel in. Ik bedoel, als mijn moeder op zondagochtend riep dat er een grote pan soep gemaakt moest worden omdat ze onze oom en tante met hun autootje volgepakt met kinderen uit Groningen verwachtte, dan kwamen ze ook. Dat was nog voordat een telefoon in huis gewoon was.…
- Column
Tegen een stootje kunnen
Mijn afspraak liep uit, 10:00 uur werd 10:15, werd 10:25 uur. Er was een spoedbehandeling. Vanuit de behandelkamer hoorde ik de tandarts zeggen, ‘Dit kan even pijn doen.’ Een vrouwenstem klonk, ‘Oh, ik kan wel wat hebben. Ik heb vijf kinderen gebaard.’ Op een toon van, wat dacht je, ik kan wel tegen een stootje…
- Column
Uit de hand gelopen
Een boek lezen en dan de vergelijking met het eten van koekjes, krokant, zoet, met citroensmaak. Je blijft pakken, happen, de tanden in het krokante, het zoet, waarna het licht zure vrijkomt. En dat telkens opnieuw. Ik lag geïsoleerd in mijn kamertje, het hoofd vrij van dingen, en werkte me gretig de wereld van Joost…
