Ariel Dorfman

Literatuur als gebed en houweel

Recensie door Adri Altink

Het is rond 1955. De veertienjarige zoon uit een bemiddeld gezin in Chili raakt in de bus in gesprek met een straatschooiertje van zes dat bolero’s zingt: beblaarde voeten, dik, zwart, plakkerig haar en een gescheurd hemd.

Lees meer

Recent

Literair Nederland - 10 jaar geleden

16 september 2009

De woorden leven en hoe!

Over sommige boeken zou ik helemaal niets willen zeggen om er niets over te verklappen, maar er alleen op wijzen of er desnoods iets over te zingen, net zoals in dit boek de potige vader Jay en later ook de moeder Laura doen voor hun zoon op een gestikte deken in de achtertuin.

‘Meestal werd er dan niet gesproken, ze luisterden maar wat naar de geluidjes en keken omhoog naar de sterren en voelden zich heel erg kalm en blij en droevig tegelijk, en dan zette zijn vader opeens heel zachtjes in, haast alsof hij voor zichzelf zong: ‘Daal neer,’

Lees meer