17 november 2011

Superduif – Esther Gerritsen

 Superduif is onlangs in oktober in een midprice uitgave verschenen. Het boek was genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2011. De jury vatte het boek als volgt samen: ‘Een opgroeidrama dat in toon, karaktertekening en fantasie een eigenzinnige, radicale weg bewandelt.’

Bonnie weet al op jonge leeftijd dat ze voorbestemd is om uit te stijgen boven de middelmaat. Op haar elfde springt ze over een tuinhekje, en een aantal seconden blijft ze zweven. Niet veel later ziet ze hoe haar lichaam transformeert tot een gigantische, oerlelijke duif. Ze beseft dat ze nu behoort tot het schaarse gezelschap helden dat onheil kan afwenden en mensen kan behoeden voor ongelukken. Na haar reddingsacties verandert ze altijd weer in het onopvallende meisje dat ze is. Haar omgeving maakt zich zorgen over Bonnies groeiende gekte, behalve haar vriendin Ine, die niet zonder hun vriendschap kan.

 

Een fragment uit Superduif:
De dag waarop ik Ine voor het eerst ontmoette was ook de dag waarop ik voor het eerst lichtjes opsteeg. Die dag begon hetzelfde als alle andere dagen. Het was een ochtend aan het eind van de winter, in het laatste jaar van de lagere school. Ik werd wakker en ik kon het niet. Zo zei ik dat tegen mijn moeder: Ik kan het niet. Want als je moeder ’s ochtends voorzichtig je slaapkamerdeur opent en goeiemorgen zegt, dan zeg je niet: Mama, ik wil liever dood dan opstaan. Ik sliep al niet meer toen ik haar op de trap hoorde. Ik lag gespannen naar haar voetstappen te luisteren die dichterbij kwamen. Alsof het de beul zelf was die me uit mijn cel kwam halen en niet mijn eigen lieve moeder. Ze klopte en opende zachtjes de deur.‘Bonnie, lieverd, ben je wakker?’ Ik liep af. Een veer die was opgedraaid. Een mechaniek dat geen keus had. Ik drukte mijn gezicht in het kussen en gilde. Ik sloeg met mijn vuisten op het matras.Ik klauwde met mijn handen in het hoeslaken, krulde me op en strekte me uit, sloeg
met mijn benen op mijn bed als een kleuter en ik riep: ‘Laat me! Alsjeblieft voor één keer! Voor één keer, laat me alsjeblieft!’ Toen kwam ik rustig overeind en keek mijn moeder smekend aan. ‘Ik kan het niet. Ik kan vandaag niet opstaan. Echt niet.’ Mijn moeder glimlachte, frunnikte wat aan de ceintuur van haar duster, draaide zich om en liep weer naar beneden. Daarna stond ik op. Zo ging dat elke ochtend.

Esther Gerritsen schreef al voor toneel toen ze in 2000 debuteerde met de verhalenbundel Bevoorrecht bewustzijn. Met de twee romans die daarop volgden, Tussen Een Persoon en Normale dagen, bevestigde Gerritsen de verwachtingen. In 2008 verscheen haar derde, alom
geprezen roman De kleine miezerige god, in 2010 gevolgd door Superduif. Gerritsen schrijft ook columnist voor de VPRO Gids.

`Esther Gerritsen is in haar vijfde boek nog weer verder gegroeid, tot het niveau van een auteur die alles durft te incorporeren – van komische cross-talk tot ontroerende verstilling –, en die ogenschijnlijk achteloos strooit met zinnetjes die de poëzie binnensmokkelen.’ Arjan Peters in de
Volkskrant.

‘Met Bonnie weet Esther Gerritsen (1972) het fundament te leggen voor een ijzersterk boek. Dat zijn weer prachtige, psychologisch volkomen overtuigende motieven die thuishoren in een roman. […] De laatste regel is zo verrassend, zo oprecht en schrijnend. ’  Recensieweb.nl (25 september 2010). Lees hier de hele recensie: www.recensieweb.nl/recensie/3641/Eenzame+vlucht

 

Superduif

Esther Gerritsen
Blz.: 192
Prijs: € 12,50
Uitgeverij De Geus

 

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Literair Nederland - 10 jaar geleden

29 oktober 2007

een schokkend sprookje
Door Fatima Bajja

Met De Vliegeraar schaarden honderden boekenfans zich achter de schrijver Khaled Hosseini. De kritiek die de schrijver over dit boek ontving– het verhaal waarin de vriendschap van twee Afghaanse jongens wordt beschreven- was jubelend. Hosseini werd geprezen om zijn ontroerende, meeslepende en mooie manier van schrijven. Met zijn nieuwe boek Duizend schitterende zonnen, waagde Hosseini een tweede poging.

Lees meer