Frank Miller vond ik altijd een bijzondere maker vanwege de manier waarop hij zijn Batman-verhalen schreef én zelf illustreerde. Zijn illustraties waren vaak rauw en hij wist hoe te spelen met kleuren. Denk maar aan de The Dark Knight-reeks, Sin City en 300.
Stripverhalen hebben voor mij altijd een extra dimensie aan lezen toegevoegd. Ik vind het mooi hoe illustraties een verhaal meer diepgang kunnen geven en soms zelfs iets vertellen wat niet in de tekst staat. Daarom ben ik een groot fan van striptekenaars als Greg Capullo, Todd McFarlane en Jack Kirby. Ook Angel Medina vind ik een bijzondere stijl hebben.
Er zijn inmiddels ook Surinaamse en Nederlandse tekenaars die laten zien wat er mogelijk is. Bryan Elstak heeft met zijn illustraties bijvoorbeeld prachtige verhalen vertaald naar beeld, zoals Tori en Trobi. Ook andere makers experimenteren met manieren om verhalen op een andere manier te vertellen.
Als tiener heb ik ontzettend veel stripverhalen verslonden en ook verzameld. Er liggen nog dozen vol stripboeken bij mijn moeder. Ik verzamelde ze niet alleen vanwege de indrukwekkende verhalen, maar ook omdat ik het fijn vond om bijzondere exemplaren te bezitten. Het gevoel dat ik een bijzondere verzameling aan het aanleggen ben.
In Suriname zelf hebben we helaas geen sterke striptraditie zoals de mangacultuur in Japan of de comiccultuur in Amerika. Dat komt volgens mij onder meer door geldgebrek en een gebrek aan waardering voor het genre. Er zijn wel door de jaren een aantal stripboeken verschenen, maar bij incidentele uitgaven bleef het. Dat is jammer, want stripverhalen kunnen een laagdrempelige toegang tot lezen zijn en brengt tegelijkertijd kunst en verhalen samen.
Misschien ligt daar juist een kans voor Suriname. Veel verhalen waar Suriname rijk aan is, kunnen volgens mij uitstekend in stripvorm worden verteld. Stripverhalen kunnen geschiedenis, cultuur en maatschappelijke thema’s op een toegankelijke manier vertellen, zonder dat het verhaal aan diepgang hoeft te verliezen. Denk aan verhalen over de slavernij, de marrongemeenschappen, de Inheemse geschiedenis of het hedendaagse Suriname. Beeld kan daarbij helpen om werelden en gebeurtenissen zichtbaar te maken voor een nieuwe generatie lezers. Dat kan op zichzelf staan, maar ook onderdeel worden van een groter geheel, bijvoorbeeld een expositie of presentatie. Een sterke Surinaamse stripcultuur zou bovendien niet alleen kinderen aanspreken, maar ook jongeren en volwassenen.
Dat vind ik zo interessant aan strips: tekst en beeld komen samen en vertellen een verhaal dat je op geen enkele andere manier zou kunnen vertellen.
Kevin Headley is een Surinaamse documentairemaker en journalist. Zijn korte verhalen worden o.a. gepubliceerd in de Ware Tijd, opinieblad Parbode en online magazine Papieren Helden. (foto: Mike Nanden)
