29 januari 2009

Stormloop op nieuwe Eppo

Het stripblad Eppo is vanaf vandaag weer verkrijgbaar in kiosken en in abonnementsvorm. De bekende naam van weleer maakt een doorstart en richt zich inmiddels op ”de jongens van toen, oftewel de mannen van nu”. Die tegenwoordige mannen staan te trappelen om de stripverhalen van Franka, Agent 327, Storm en De Partners weer tot zich te nemen, meldde een Eppo-woordvoerder maandag.

”Bij de administratie hebben we uitzendkrachten moeten aannemen om de vele abonnementsaanvragen te verwerken”, aldus de zegsman. Inmiddels hebben zich al enkele duizenden abonnees gemeld. Vooralsnog keert Eppo voor een jaar terug. Elke twee weken zal er een nummer verschijnen in een oplage van ruim 115.000 stuks. Het betreft ”nieuwe avonturen van oude helden”. (ANP)

www.eppostripblad.nl

Recent

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer