Scrollend door het leven

Vrijdagavond zag ik Leave the world behind, een apocalyptische film naar het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Rumaan Alam. Aangezet door de auteur van Goudjakhals die ik in Restaurant 1e klas op Amsterdam Centraal sprak over zijn boek. Bij de afsluitende woorden verheugde hij zich op de avond, een nieuwe film op Netflix, met Julia Roberts (zonder make-up) en Ethan Hawke (vettig kapsel, knipbeurt gemist). Het sloeg op me over, ik ging kijken.
De film opent in een blauw (dicht)geverfde slaapkamer waar Hawke onder een grijs dekbed wakker wordt. Roberts is met koffers in de weer. In een moment van slapeloosheid huurde ze online een vakantiehuis aan de kust van Long Island. Hawke hoort het welwillend aan, vraagt enkel: ‘But, help me out babe, why today?’ ‘Well’, zegt Roberts en loopt naar het slaapkamerraam. Ze wilde naar de zonsopgang kijken. Zag al die mensen op straat volhardend aan hun dag beginnen. ‘All in an effort to make something of themselves. Make something of our world.’ Dat ze zich gelukkig voelde daar onderdeel van te zijn. Tot ze bedacht, haar gezicht betrekt, hoe de wereld echt in elkaar steekt. ‘And I came to a more accurate realization.’ Kijkt in de camera: ‘I fucking hate people.’ En de film begint.

De volgende ochtend denk ik aan de betekenis van herten in de film. Na vijftien minuten verschijnen er langs de rand van het gazon waar Roberts en Hawke vanuit de keuken zicht op hebben, de eerste herten. Om daarna de hele film door gedrieën, als enkeling of roedel te verschijnen. Ze dringen zich op, sluiten de protagonisten in. Ik zoek in mijn geheugen naar herten in andere boeken. Wacht, daar is de verhalenbundel Wanneer de herten komen van Joke van Vliet. In het verhaal met de gelijknamige titel, is er sprake van een hinde. ‘Ineens staat ze er, geluidloos naar voren gestapt vanuit de gekrulde varenbladen, haar kortharige vacht glanzend in de ochtendzon.’ Het dier doet de man uit het verhaal, die zich poogt los te maken uit een huwelijk en in een vervallen huisje in een bos (weg van de wereld) is getrokken, denken aan zijn moeder, aan zijn vrouw. Heel even lijkt het of Van Vliet de synopsis voor de film schreef. Er wordt, net als in de film, naar het dorp gegaan voor boodschappen, wat de limiet aangeeft van wat de protagonisten aan sociaal contact kunnen verdragen. Wanneer de herten komen is onheilspellend absurdistisch, aandoenlijke ook. 

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik op de radio hoe men zich zorgen maakt over ‘hele generaties’ die het scrollen op hun mobiel niet kunnen laten. Hoeveel tijd daarmee verspild wordt. Ik denk er weleens aan, hoe te leven zonder internet. Waar laat ik mijn scrollende vingers dan, waar richt ik mijn blik op. Leave the world behind, zoek jezelf (broeder), dat zongen Van Kooten en De Bie in de jaren tachtig al.
Dan dit nog: de serie Friends speelt een rol in de film, bescheiden lijkt het, maar voor tienerdochter Rose (Farrah Mackenzie) – die onverhoopt de gelegenheid krijgt de laatste aflevering van de serie te zien – een soort ‘Napels zien en dan sterven’ vervulling krijgt. Waarmee de film eindigt. Ach, wat een film.

 

 



Inge Meijer is een pseudoniem.

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Meer van Inge Meijer: