7 februari 2010

Renate Dorrestein, Schrijver op Locatie.

Renate Dorrestein start als Schrijver op Locatie aan de Vrije Universiteit Amsterdam met de presentatie van haar nieuwe boek De leesclub. Renate Dorrestein en Christine Otten interviewen elkaar over hun nieuwe boeken, ervaringen en plannen als Schrijver op Locatie. Ook studenten krijgen de gelegenheid om vragen te stellen. Renate Dorrestein Als Schrijver op Locatie gaat voor de VU schrijven, discussies op gang brengen over haar gekozen thema ‘de imperfectie van de schepping’ en met studenten op Schrijvershuisbezoek. Ook schrijft Dorrestein het kerstgeschenk 2010 voor de VU. Haar nieuwe boek De leesclub gaat over een groep dames die op een rampzalige literaire cruise gaat met hun favoriete auteur. Eenmaal op de boot met hun schrijver loopt alles totaal in het honderd. “Ergens wel zonde dat Gideon de Wit het niet heeft overleefd.”

Van Christine Otten verscheen onlangs In Wonderland. Een modejournalist en een columnist worden verdacht van betrokkenheid bij terroristische aanslagen. Jaren later wordt er een speelfilm gemaakt over de geruchtmakende zaak. Dat is het begin van een zoektocht naar de waarheid.

Het aanstellen van de Schrijver op Locatie is een initiatief van de Faculteit der Letteren van de Vrije Universiteit Amsterdam. Renate Dorrestein is de opvolger van Christine Otten (2009), Marcel Möring (2008) en Abdelkader Benali (2007). Dorresteins aanstelling duurt een jaar en loopt tot 1 februari 2011.

Waar en wanneer? Datum: 18 februari 2010 Tijd: 16.00-17.00 uur Plaats: Amsterdam| Hoofdgebouw VU, Aurorazaal | De Boelelaan 1105 Toegang: gratis, borrel na afloop. Aanmelden gewenst op www.vuconnected.nl

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer