4 april 2011

Recensie: Wilde wereld – Eric Corton

Recensie door: Sheila van Rheenen

Een mensenmens in geteisterde gebieden

Het getuigt van lef om zonder spoor van ironie de door een verbouwing van je riante randstedelijke huis veroorzaakte ‘lijdensdruk’ een plek te geven in een boek waarin je ook getuigenissen van slachtoffers van honger, verkrachtingen en martelingen optekent uit hoofde van je functie als ambassadeur voor het Nederlandse Rode Kruis.

‘Alom aanwezige stress veroorzaakt door vijf Tsjechen die vanaf halfzeven door je huis stampen en je plee bevuilen met hun bierlucht en slechte eten. Met z’n vieren op vijftien vierkante meter wonen gaat je niet in de kouwe kleren zitten na een paar maanden. En dan je liefste met bouwstofhaar en twee kinderen met natte ogen en een slaapplek in de rotzooi achterlaten om te vertrekken naar het diepste van het diepste echte ‘donkere’ Afrika, voelt heel vreemd en onaardig.’

Eric Corton, een Nederlandse radio en tv-maker, komt er aardig mee weg, en dat zegt waarschijnlijk wat over zijn kwaliteiten als schrijver. Jaarlijks reist hij naar Afrika om reportages te maken. In zijn debuut Wilde Wereld doet hij verslag van zijn reizen naar o.a. Darfur, Congo en Kenia. De verhalen hebben weinig tot geen journalistieke waarde. Veel van de gruwelijkheden die hij beschrijft zijn geen nieuws meer en Corton waagt zich niet aan een analyse van de Afrikaanse cultuur en problematiek. Zo beschrijft hij in het verhaal Geloof 1 zijn ontmoeting met de Canadese Marcel die zich van telefoonpalenbouwer liet omscholen tot water- en sanitairspecialist en diep in de jungle een kapotte waterpomp repareert. Materiaalkosten: 0,75 eurocent. Van een oude vrouw die hij bij de waterpomp ontmoet begrijpt Corton dat zij vanwege de defecte pomp dagelijks twintig kilometer heen en weer heeft moeten lopen voor schoon water. Marcel zet een systeem op om het onderhoud van de pomp in handen te geven van de dorpelingen zelf, begeleid door plaatselijke vrijwilligers van de hulporganisatie. Dit voorbeeld roept veel vragen op. Waarom is de plaatselijke bevolking niet al vanaf het begin, dus bij het installeren van de pompen, betrokken bij het project? Waarom moeten Westerse hulporganisaties naast het bieden van scholing, ook helpen bij het initiëren van de organisatie voor het onderhoud? Was er eigenlijk een hulpvraag?
Corton hoeft het niet te weten. In plaats daarvan schrijft hij een uiterst beeldend poep- en plasverslag over een tot de rand gevulde wc waar hij bijna op gaat zitten. Lachen, gieren en brullen met Marcel die vergeten is hem tijdig te waarschuwen. Op zulke momenten lijkt het sluiten van vriendschap voor Corton belangrijker dan het stellen van kritische vragen.

Soms werkt Cortons emotionaliteit. De kindsoldaten, de groepsverkrachtingen, het is allemaal al vaker beschreven, in een bredere context, of gewoon beter. Maar voor Corton is de noodzakelijkheid van zijn verhalen evident, zoveel is duidelijk.
Dat hij daarbij redelijk goed schrijft, maakt dat dit enigszins overbodige boek het particuliere wel degelijk overstijgt. En een boek over Afrika is altijd goed om onze eigen sores te relativeren, zelfs als die sores bestaat uit stinkende Tsjechen op je wc.

Wilde Wereld

Auteur: Eric Corton
Verschenen bij: Uitgeverij L. J. Veen
Prijs: € 16,95

Meer van :

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Over 'De Tanimbar-legende' van Aya Zikken
13 oktober 2017

Leven zonder moeder

Over 'Het intieme vreemde' van Jente Jong
12 oktober 2017

Een antikrimi

Over 'De rechter en zijn beul' van Friedrich Dürrenmatt

Recent

11 oktober 2017

De stijl tekent de man

Over 'Mijn grote appartement' van Christian Oster
10 oktober 2017

Eindeloos gepieker

Over 'Parttime astronaut' van Renée van Marissing
5 oktober 2017

Op drift geraakt

Over 'Stille grond' van Sanneke van Hassel
4 oktober 2017

Overval op de westerse mens

Over 'De ontscheping' van Jean Raspail

Verwant