René Appel – Dansen in het donker

René Appel stelt de lezer niet teleur

Recensie door Hans Vervoort

René Appel (1945) heeft ruim dertig titels op zijn naam staan, merendeels misdaadromans waarvoor hij tweemaal de Gouden Uil ontving. Hij weet hoe je een verhaal moet schrijven en boeiend te houden en laat dat opnieuw zien in Dansen in het donker. Geen misdaadverhaal dit keer, maar een gezinsdrama.
Dat gezin bestaat uit wiskundeleraar Andries, moeder Inge die bij de bibliotheek werkt en hun twee tiener-zoons, Finn en Olaf. De roman begint op het moment dat moeder Inge haar man vertelt dat zij verliefd is geraakt op zijn collega, de Neerlandicus Erik, en met hem verder wil.  Andries, een zwijgzame man, pakt de gezinsauto voor een rit, rijdt zichzelf de Amstel in en verdrinkt. Het lijkt sterk op zelfmoord en Inge beëindigt uit schuldgevoel haar relatie met Erik. Al diens pogingen om hun verliefdheid weer op te rakelen weert zij af.

Deze gebeurtenissen worden beschreven vanuit de invalshoek van respectievelijk Inge, Erik, zoon Finn (18) en de jongste zoon (16 jaar) Olaf. De gedachten van Olaf en de oudere broer Finn worden weergegeven in dagboek-achtige vorm, waarbij Olaf sweg taalgebruik hanteert en zich etaleert als een toffe dude die fokking verliefd is op Marly, een smatje waarmee hij kan shinen.
Finn daarentegen schrijft bedachtzaam over zijn toenadering tot de islam en lijkt zich in het geheel niet bewust te zijn van de crisis waarin zijn moeder verkeert, laat staan de oorzaak daarvan. Als Inge ontdekt dat haar zoon bezig is zich tot de islam te bekeren, haalt dat haar voor even uit de cocon van verdriet en schuldgevoel.

Geleidelijk aan neemt de spanning in het gezin toe als Finn de sjahada (geloofsbelijdenis) doet en aan de Ramadan begint. Olaf komt er geleidelijk achter wat er aan de hand was tussen Inge en Erik en heeft een confrontatie met de laatste.
Hoe de geschiedenis eindigt kan hier niet onthuld worden, maar René Appel stelt de lezer niet teleur.

Appel is in stilistisch opzicht nooit een literaire hoogvlieger geweest en heeft dat vermoedelijk ook niet willen zijn. Maar in deze roman slaagt hij er in om de hoofdpersonen elk in hun eigen idioom hun verhaal te laten vertellen, met het jongerendialect van Olaf als meest opvallende prestatie. Niet voor niets was hij taalgeleerde in zijn werkend bestaan! Ook Finn’s behoefte aan een religie die op alle vragen een antwoord geeft en zijn gelovigen in een cocon van broederlijke sympathie wikkelt, wordt de lezer begrijpelijk gemaakt.

Een gezinsdrama als dit heeft van nature een veel langzamer tred dan misdaadverhalen. En dat lagere verhaaltempo met veel aandacht voor de gevoelens van de deelnemers weet Appel tot en met het slot goed vast te houden.
In Dansen in het donker bewijst René Appel dan ook dat hij een vakkundige dramaschrijver is.

 

Omslag Dansen in het donker - René Appel
Dansen in het donker
René Appel
Verschenen bij: Ambo|Anthos
ISBN: 9789026345661
281 pagina's
Prijs: € 20,99

steun-ons

Jaarlijks publiceert Literair Nederland ruim vierhonderd boekrecensies en literaire berichten mede dankzij donaties van lezers. U  hulp om boekrecensies, interviews, columns en essays in de toekomst te laten verschijnen is nodig. Klik voor een bijdrage.  Onze dank is groot!

Meer van Hans Vervoort:

Recent

14 oktober 2019

Passievolle inkijk bij een schoenmakerslichtje

Over 'Een Italiaanse reis' van Philipp Blom
11 oktober 2019

Het nietige van de mens in essayistische roman

Over 'Flessenpost uit Reykjavik' van Laura Broekhuysen
10 oktober 2019

Stilistische rijkdom en ouderliefde in een realistische roman

Over 'Jagersmaan' van Jan Vantoortelboom
7 oktober 2019

Toerist avant la lettre

Over 'Eiland in de nevel' van Lodewijk Dros
4 oktober 2019

Poezië van een sterk stilistische eenheid

Over 'Een vreemdeling voor de dageraad' van René Char

Verwant