Peter Buwalda – De kleine voeten van Lowell George

Onderweg naar nergens

Recensie door Niels Vonberg

Tenzij de lezer een groot liefhebber is van degene die ze heeft geschreven, is de vraag vooral wáárom een verzameling van columns moet worden gelezen. Columns verdienen hun aanzien door de plek waar ze worden gepubliceerd en dat is niet in een boek, maar op een vaste plek aan de zijkanten van een krant of tijdschrift, naast andere artikelen die soms zelfs context verlenen. Soms druppelt er in de column ook een beetje nieuws.

Maar dat hoeft niet. Het moet eigenlijk vooral lekker weglezen. Anno 2018 is dat niet eens neerbuigend bedoeld, want clickbate is geld en zonder geld geen krant, tijdschrift of boek. Van abonnees moet je het niet hebben, dus dan maar een columnist. Leuke, pittige stukjes in een aansprekende stijl. Als je ervan houdt, kun je ze later kopen in boekvorm. Dat moet de uitgever hebben gedacht bij Peter Buwalda’s De kleine voeten van Lowell George: een verzameling columns die eerder verschenen in de Volkskrant.

De Bezige Bij noemt Peter Buwalda’s De kleine voeten van Lowell George een verzameling roadcolumns. Columns die zijn geschreven met het gevoel van onderweg zijn. In veel columns – zoals de column Roadcolumn – is Buwalda ook daadwerkelijk op weg. De columns gaan nergens heen, net als Jack Kerouac’s roman On the road.

Een echte boodschap of beleving ontbreekt in Buwalda’s columns. Een associatie met Talking Head’s Road to Nowhere is hier beter op zijn plaats. Gebeurtenissen en herinneringen volgen elkaar snel op en vinden elkaar in beelden die aan het einde van een alinea even blijven hangen. Knap gedaan, maar die momenten zijn ook snel vergeten. Het zijn kleine shockmomenten, maar niet het vuurwerk waar Jack Kerouac over schreef. In een krant werkt zoiets opbeurends tussen al het deprimerende nieuws – of het houdt je in ieder geval wakker. In boekvorm is het alsof je snel twee kroketten uit muur trekt omdat je iets wilt eten en bij de tweede hap al weet dat een echte maaltijd beter was geweest.

Buwalda’s perspectief is er één zoals men graag ziet in Nederland: de kleine man die er helemaal niets van begrijpt en daardoor allemaal ‘rare’ dingen meemaakt. ‘Wat mij nu toch is overkomen!’ En dan schrijft Buwalda over die ene keer dat hij zomaar een lezing uit zijn mouw moest toveren. Jaja, het schrijversvak in Nederland – het is me wat! Alles is vreemd, maar niets is ook echt bijzonder. Slechts een paar onderwerpen worden met echte liefde besproken.

Vandaar dat Buwalda wel onderhoudend kan mijmeren over muziek. Tot een bepaalde hoogte, want natuurlijk komt alleen het grote mannelijke ABC van rock ‘n’ roll voorbij – letterlijk in het laatste hoofdstuk. Elders schrijft Buwalda dat hij Bob Dylan niks vindt. Het geeft in ieder geval Buwalda’s column over Dylan een edge, maar het klinkt ook patserig Buwalda durft Dylan stom te vinden! Nou en? Buwalda’s broertje houdt van boze hiphop. Gáááp. Vergrijzend Nederland en twintigers zonder historische kennis zijn misschien onder de indruk, maar echt: wéér Elvis die wordt opgehemeld? Alsjeblieft, laat die man en zijn werk eens rusten.

Leuker wordt het wanneer Buwalda afgeeft op het literaire gebeuren in Nederland. Het zijn speldenprikken, maar dan blijkt dat hij stelling kan nemen. De column Jack Nicholson lijkt te gaan over hoe er wordt gedacht over originaliteit in kunst met een interessante sneer naar Joost de Vries. Dat smaakt naar meer, want wat zijn eigenlijk de literaire intenties van Buwalda zelf? Maar het komt er helaas niet van. Misschien boeit het Volkskrant-lezers ook gewoon niet.

Het schijnt dat Peter Buwalda werkt aan een driedelige autobiografische roman. Vijfhonderd pagina’s per deel. Na het lezen van De kleine voeten van Lowell George klinkt Buwalda eerder als een schrijver die de lezer op een afstand probeert te houden. Hij probeert te imponeren met zijn muzieksmaak, laat merken dat hij de Nederlandse literaire wereld goed kent, maar hij laat zichzelf niet kennen als schrijver. Hij probeert weg te komen met grote namen van andere mensen, die hij of op een voetstuk zet of met een gevoel van ironie beschrijft. Ondergeschrevene heeft nog nooit een roman gelezen van Buwalda, maar een autobiografie van de schrijver zou echt verfrissend zijn als de gevatte opmerkingen en ironie in ieder geval ontbreken. En het liefst geen vader-zoon ontmoeting en alleen Buwalda. On the road, desnoods.

 

Omslag De kleine voeten van Lowell George - Peter Buwalda
De kleine voeten van Lowell George
Peter Buwalda
Verschenen bij: De Bezige Bij
ISBN: 9789023444008
224 pagina's
Prijs: € 16,99

Meer van Niels Vonberg:

Recent

21 september 2018

Schrijven met de veer van de arend

Over 'De onzorgvuldig geketende Prometheus' van André Gide
20 september 2018

Alleen of samen, in- of exclusief?

Over 'Vrouwen en macht' van Mary Beard
19 september 2018

Omdenken in optima forma

Over 'De olifant van de bovenbuurman' van Rijswijk, van, Roos
18 september 2018

Taal die bezinken moet en verwondering oproept

Over 'Laat de stilte' van Rui Cóias
17 september 2018

Twee meisjes en een oudere man

Over 'Twee meisjes en ik' van A.H. Nijhoff