21 september 2010

Recensie: De laatste liefde van mijn moeder – Dimitri Verhulst

Recensie door: Hilde van Vlaanderen

Recensie door Hilde van Vlaanderen

Welke laatste liefde?

Martine Withofs is begin dertig, als zij met haar nieuwe man Wannes en haar zoon Jimmy uit haar eerste huwelijk een reisje met de bus naar het Zwarte Woud maakt. Wannes heeft haar verrast met zijn voorstel, en Martine weet van gelukzaligheid en onervarenheid niet, wat ze allemaal moet doen om de reis tot een succes te maken. Er gaan drie grote koffers mee en omdat ze bang is iets te vergeten gaat er van ieder voorwerp een reserve-exemplaar in de koffer. Ze controleert alle deuren en ramen en gaspitten honderd keer en presteert het toch om eenmaal onderweg naar de verzamelplaats, terug te gaan naar huis omdat ze nog iets is vergeten. Bijna missen ze de bus. De buschauffeur zal de hele reis steeds vermelden, dat zij 20 minuten te laat waren.

Ze willen zich graag aansluiten bij de medereizigers, nieuwe vrienden maken en doen daarvoor dingen die ze thuis niet zouden doen, parfum kopen, alcohol drinken, vette worstjes kopen, terwijl er belegde boterhammen in de koffers zitten. De reisgenoten hebben cassettebandjes met Duitse schlagers, men zingt enthousiast mee. De buschauffeur verrast zijn passagiers met een bezoek aan een van de eerste Mc Donalds, op dat moment, midden jaren ’80 een geweldige ervaring, waar later thuis op het werk trots over verteld zal gaan worden.

Jimmy weet niet, of hij blij moet zijn met het reisje. Enerzijds is het natuurlijk wel leuk om op school te kunnen vertellen. Anderzijds, wanneer Wannes voorstelt, dat Jimmy hem tijdens de reis maar ‘papa’ moet noemen, wordt hij zo kwaad, dat hij besluit niet tegen hem te praten. Hij kan alleen maar nijdig naar zijn moeder en zijn stiefvader kijken.

In de bus zit ook een jong meisje, Heloïse, dat samen met haar grootvader reist. Na de eerste kennismaking trekken ze regelmatig samen op, en zij merkt op een gegeven moment op, dat hij later maar filosoof moet worden. Wat hij ook gaat doen.

Dat literatuur, dat romans je een andere blik op de werkelijkheid kunnen tonen, laat Dimitri Verhulst in zijn nieuwste boek zien. Tijdens het lezen denk je soms: wat heeft dat jochie al snel een bloedhekel aan zijn ? naïeve, maar goedwillende ? stiefvader, waarom gunt hij zijn moeder niet een beetje nieuw geluk na haar dramatische eerste huwelijk, zo’n lieverdje was zijn vader immers niet? Hoe krijgt hij het allemaal verzonnen.

Totdat blijkt, uit verschillende interviews op de radio en in kranten, dat het verhaal is gebaseerd op zijn eigen leven. Dat plaatste het boek voor mij in een ander perspectief. Wat ik als fictie nog redelijk komisch en hier en daar hilarisch vond, komt nu meer over als een boosaardige afrekening met een moeder en een vriend, die geen inzicht hadden in de onzekerheden van de puber Jimmy. Twee mensen, die eigenlijk nog zo jong waren, dat ze zelf amper snapten, wat hen overkwam.

In het boek is Jimmy voortdurend boos, als dan ook nog blijkt dat zijn moeder zwanger is, stikt hij bijna van woede, zijn moeder kiest niet voor hem.

Verwijst de schrijver in zijn titel naar de laatste liefde van Jimmy’s moeder voor hem tijdens dit reisje (hij gaat later bij zijn vader wonen), of betreft het de liefde voor haar tweede man?

Aan het eind van het boek, zeventig jaar later, verwacht Jimmy zijn halfbroer, die hij nooit heeft ontmoet. Jimmy is intussen een gerenommeerd filosoof met een particulier verzorgster. Hij laat haar een dure fles wijn uit de kelder halen. Hoe het gesprek tussen die twee mannen zal verlopen, is wellicht stof voor het volgende boek van Dimitri Verhulst.

De laatste liefde van mijn moeder

Auteur: Dimitri Verhulst
Verschenen bij: Uitgeverij Contact
Prijs: € 19,95

Recensie: De laatste liefde van mijn moeder
Dimitri Verhulst
ISBN: 9789025438180

Meer van Hilde van Vlaanderen:

3 december 2013

Lastige dilemma's

Over 'Paulina Buxareu' van Josep Maria de Sagarra
13 september 2013

Recensie door Hilde van Vlaanderen

Over 'Herinneringen aan Sonia Gaskell ' van Rudi van Dantzig
8 augustus 2013

Recensie door Hilde van Vlaanderen

Over 'Bijt me toch, bijt me! ' van Carl Friedman (samenstelling)

Recent

20 oktober 2017

Soepel een licht vallende poëzie

Over 'Wax Hollandais' van Abdelkader Benali
18 oktober 2017

‘Een luchtig sprookje’

Over 'Waterscheerling' van Rascha Peper
17 oktober 2017

Van poldercrimineel tot godfather in Frankrijk

Over 'Ondijk/Punt' van Barry Smit
16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

Over 'De Tanimbar-legende' van Aya Zikken
13 oktober 2017

Leven zonder moeder

Over 'Het intieme vreemde' van Jente Jong

Verwant

21 september 2010

Recensie door: Albert Hogeweij

Over 'Recensie: De zeven laatste zinnen ' van Dimitri Verhulst
21 september 2010

Recensie door: Albert Hogeweij 

Over 'Tussen stijl en moraal verkommert het verhaal' van Dimitri Verhulst
21 september 2010

Dimitri Verhulst (1972)