In memoriam Rob Molin (1947 – 2019)

Door Ingrid van der Graaf

Geheel onverwacht is schrijver, essayist en recensent Rob Molin deze week overleden, zo meldde het Limburgs Dagblad. De in Maastricht wonende schrijver overleed in de Senegalese kustplaats Saly, waar hij een paar maanden per jaar woonde en werkte.

Rob Molin studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1995 promoveerde hij op een proefschrift over de poëtica van Andriaan Morriën. Hij was een verwoed lezer van biografieën, essays en poëzie. Minder bekende of vergeten Nederlandse auteurs hadden zijn speciale aandacht. Dichters als Frans Budé en de essayist Huug Kaleis.

Naast zijn werk als criticus en prozaschrijver, schreef Molin essays en kritieken voor de Poëziekrant, De Parelduiker – waarvoor hij over Adriaan Morriën, Fred Batten en Bertus Aafjes schreef – en De Gids. Van Morriën en Aafjes publiceerde hij eveneens biografieën. Ook recenseerde hij een tijd voor het Limburger Dagblad.
Een selectie van zijn beschouwend werk werd in 2012 gebundeld in Terzijde van de vulkaan. Molin schreef twee romans en een verhalenbundel, In zijn tweede roman Najaarshof (2016) figureerden dichters, schrijvers en hun biograaf.
Hij werkte nog aan een biografie van schrijver en dichter Roel Houwink, van wie hij vorig jaar een essaybundel samenstelde.

Sinds 2016 recenseerde Molin non-fictie voor Literair Nederland. Hij vond het prettig dat deze recensies het woordenaantal dat gold voor recensies in dagbladen, mochten overschrijden. Elk jaar als hij naar Senegal vertrok, liet hij ons dat weten, dan stond het recenseren even op een laag pitje. Wanneer hij weer in het land was, liet hij ons dat weten. Nadat hij in januari van dit jaar zich had afgemeld, ontvingen we niet, zoals gebruikelijk, een mail dat hij weer in het land was en een boek wilde ontvangen ter bespreking. In oktober stuurden we hem nog een mail om te horen hoe het hem ging. Het bleef stil, tot gister bekend werd dat hij is overleden. Dat spijt ons zeer, we zullen een goed criticus en schrijver moeten missen.

Rob Molin is 72 jaar geworden en zal in Senegal worden begraven. Dichteres Emma Crebolder, die veel met hem heeft samengewerkt, zal binnenkort een herdenkingsbijeenkomst houden voor hem, zo meldde het Limburger Dagblad.

Recensies en andere bijdragen die Rob Molin de afgelopen drie jaar voor Literair Nederland schreef, zijn hier te lezen.

 

Bibliografie

Aardbeien in september. Verhalen (1988)
Een dichte liguster. Roman (1992)
Het heelal in de huiskamer. De poëticale opvattingen van Adriaan Morriën (1995)
Lieve rebel. Biografie van Adriaan Morriën (2005)
Over de brug (2005)
Dat niets meer voorbijgaat. Over het werk van Frans Budé (2009)
Terzijde van de vulkaan (2012)
In de schaduw van de hemel. Biografie van Bertus Aafjes (2014)
Najaarshof. Roman (2016)

Bloemlezingensamengesteld, ingeleid en geannoteerd door Rob Molin

Adriaan Morriën, Brood op de plank. Verzameld kritisch proza. 2 dln. Rob Molin (1999)
Huug Kaleis, Gedreven door verwantschap. Essays over Willem Frederik Hermans. (2006)
Roel Houwink, Mijn metgezellen. Over H. Marsman, J. Slauerhoff en Gerrit Achterberg. (2018)

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Recent

26 december 2023

Beste boeken van 2023

26 december 2023

Een oeverloos bestaan

Literair Nederland - 10 jaar geleden

06 januari 2014

Een boer met een bibliotheek Een boer met een bibliotheek
Recensie door Adri Altink

Al op de eerste pagina legt Benno Bernard treffend uit waarom hij een landjonker is: ‘Gezonde buitenlucht snuif ik met welbehagen op; ik boots hier op mijn bekoorlijke platteland tussen voormalige boeren de voormalige landadel na. Daartoe bewoon ik een oud boerderijtje, cultiveer elf are grond en koester vele anachronistische inzichten, die muf ruiken in de neus van mijn tijdgenoten.’

Wie deze zinnen na lezing van het hele Dagboek (het bestrijkt de periode van 2008 tot de eerste dagen van 2013) nog eens terugpakt, merkt hoe kernachtig dat zelfportret is.