Pseudo-stad

Waddenblog door Hans Muiderman

Ezumazijl-Ostmahorn

In het woonhuis achter de dijk bij Ezumazijl is iemand jarig. Ik fiets er langs en kijk naar binnen. Mensen zitten in een kring rechtop zoals ooit mijn ooms en tantes bij de verjaardag van mijn moeder. Ik zette graag de stoelen in een kring.
Naast het huis, aan de andere kant van de sluis, een gebouw van het gemaal. Voorname hoge ramen, de sfeer van Berlage, het zou een school kunnen zijn. Aan de voorkant kijk ik door een raam naar binnen en zie een houten trap.
Een kerkje dat kan ook. Die sfeer heeft het, de trap zou naar een kansel kunnen leiden. Misschien is in het huis hiernaast geen feestje. Het is zondag, kwart over twaalf, de dominee is op bezoek. Het was een mooie preek, zegt iemand, terwijl hij in zijn koffie roert.
Bij een hoog raam van het gemaal ga ik op mijn tenen staan. Enorme koperen bollen, armaturen, buizen, schoepen. Indrukwekkend. Krachtig en toch stil. Dongerdielen heet het gemaal, het pad waaraan het ligt is Esonbuorren.
Eson, dat woord heb ik meer gehoord. Ik google op mijn telefoon. ‘Esonstad’*) lees ik. En daaronder: ‘Een Oudfriese woning of een terpwoning aan het water? De keuze is aan u.’
Hiervandaan een kwartiertje fietsen over de dijk. Niets is er leuker dan reizen zonder plan.

 

Ik weet niet wat ik zie. Ja, ik bedoel het letterlijk: ik weet niet wat ik zie. Het is net Madurodam. Alles lijkt namaak, ook de jonge bomen op het plein. In de verte beweegt er iets, een man, het lijkt een poppetje van Playmobil. Het (‘Hij’ vind ik hier niet passen) legt zijn jack neer op de kade en gaat zitten in de zon. Vanaf de hoge dijk kijk ik naar Esonstad.
Buiten de dijk, aan het Lauwersmeer, ligt een klein restaurant ‘Het mootje vis.’ Een zwarthouten huisje, rode dakpannen, de sfeer van vroeger. Het kleine restaurant is echt.
Maar als ik weer het land inkijk zie ik een bouwplaat waarmee je als kind kastelen bouwde met huizen erom heen. Lege straten, trapgevels en zadeldaken, achter de gevels is er niks. Nou ja, een uitvergroot poppenhuis van Ikea.
De paar mensen die hier bewegen over straat, lijken dansers uit een choreografie van Pina Bausch. Tijdens de repetities zei ze: communiceer niet met elkaar, niet in gebaar, klank of houding. Laat zien hoe het voelt alleen te zijn.

Esonstad is een Landalpark. Er gaan hier mensen op vakantie. Ze komen door de stadspoort aan, met onder aan de muur oude namaakstenen en namaak-kapot voegwerk. In 2005 legde hier gedeputeerde Andriessen de eerste steen.  Ik vraag me af of die Andriessen zelf ook namaak was.
Op het terras, ook weer zo’n vreemd leeg plein, vraagt een man aan de serveerster: Is dit ook bedoeld voor mensen of alleen voor de verhuur?

Ik snel de dijk op. Tweehonderd meter verderop loopt bij caféterras  ‘De Gouden Stek’ een groep wielrenners naar binnen. Zwart shirt en broek, ‘Concordia Bouwsteigers’ lees ik op hun achterwerk. Op deze zachte novemberdag is het hier druk. De serveerster rent af en aan, ‘een ogenblikje ik kom zo bij u, ze zetten nooit de tafels terug’. Een vader troost een huilend kind.

 

*) In de onlangs verschenen Bosatlas van de Wadden wordt op de kaart ‘Verdronken dorpen’ Ezonstad vermeld. Volgens de verhalen zou de stad in de 4eeeuw zijn gebouwd.


Hans Muiderman bezoekt graag de eilanden en de kustgebieden tot waar de zeeklei ophoudt en het hogere land begint. Zijn reizen gaan van de Kop van Noord-Holland tot het midden van Jutland in Denemarken. Hij reist niet in die volgorde maar ‘springt heen en weer’.

 

 

foto: Anneke van Kroonenburg

Recent

17 januari 2019

Ondergronds in Turkije

9 januari 2019

Geluiden in je hoofd

Literair Nederland - 10 jaar geleden

05 februari 2009

Seizoenen van zinnen door Frans de Birk en Jet van Swieten
Recensie door Karel Wasch

Bundels gedichten gemaakt door twee dichters zijn zelden een succes. Ze doen veelal gekunsteld aan, immers een gedicht is de allerindividueelste uiting van een dichter en kan maar zelden gedeeld worden met diezelfde uitingen van een andere poëet.

Frans de Birk (1961) is een dichter uit Nieuwegein, die een groot aantal fraaie verzen op zijn naam heeft staan.

Lees meer