8 januari 2010

Panos Karnezis – De orde

‘Hen die God wil vernietigen drijft hij eerst tot waanzin…’  Het is de eerste helft van de twintigste eeuw. Het zestiende-eeuwse klooster van Onze Lieve Vrouwe van Barmhartigheid staat eenzaam op een heuvel in een onbewoond deel van de Spaanse sierra, verborgen in een ondoordringbaar dennenbos.  Zijn bewoners, zes vrouwen die afgesloten zijn van de wereld die zij verkozen achter zich te laten, zijn toegewijd aan God, eenzaamheid en stilte. Wanneer moeder overste María Inés op een dag voor de deur van het klooster een koffer met gaten erin aantreft, zal aan het rustige en geordende leven van de zusters snel een einde komen.

De orde is een beklemmend drama over geheimen en onthullingen, over schuld en boete. Iedereen die houdt van een meeslepend verhaal over menselijke tekortkomingen en de teloorgang van een gemeeschap zal in De orde een betoverend boek vinden dat je, als je er eenmaal in begonnen bent, niet meer kunt wegleggen.

Panos Karnezis (1967) is geboren in Griekenland en verhuisde in 1992 naar Engeland. Hij studeerde Technische Wetenschappen in Oxford en Creative Writing aan de University of East Anglia. Van zijn hand verschenen eerder de verhalenbundel Kleine schandalen, genomineerd voor de Whitbread First Novel Award, en de romans De doolhof en Het verjaardagsfeest.

Over Het verjaardagsfeest:

‘[het] bevestigt Panos Karnezis als de beste Griekse auteur van Engelse romans ter wereld.’ The Times

‘Karnezis [is] een geboren verteller, begiftigd met een ongebreidelde verbeelding.’ Het Parool

‘Kleurrijk, vrolijk en mal meesterwerkje. ‘ Nieuwe Revu

De orde verschijnt in februari bij uitgeverij Atlas.

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer