2 januari 2019

Uit het archief – Thomas Rosenboom en Bloemlezing Pieter Boskma

door Mathijs van den Berg

De laatste roman van Thomas Rosenboom verscheen alweer zes jaar geleden en viel een stuk dunner uit dan de historische pillen waarmee hij faam maakte, zoals ‘Gewassen vlees’ en ‘Publieke werken’. Stilistisch was het een stuk toegankelijker, omdat hij inmiddels wel had bewezen dat hij mooi kon schrijven, zoals hij zelf zei. Toch was ‘De rode loper’ weer een typische Rosenboom met antihelden die tevergeefs hun dromen proberen waar te maken. Rosenboom, die zich in 2010 in zijn pamflet ‘Denkend aan Holland’ al kritisch had uitgelaten over de tijdgeest, toont zich in ‘De rode loper’ bovendien van zijn meest satirische en humoristische kant. Hij hekelt het narcisme van de moderne mens die het liefst op de rode loper en ‘in the spotlights’ staat. Deze thematiek is alleen nog maar actueler geworden.

Op 6 november 2012 werd deze recensie van Wil van Basten-Malipaard geplaatst:

‘De rode loper van Thomas Rosenboom voert ons terug naar de jaren 70. We volgen vanaf het begin de vriendschap tussen de twee hoofdpersonen die er toevallig net vóór het laatste examen op het Arnhems Lyceum achter komen dat zij eenzelfde toekomst voor zich zien.
Lou Baljon is een jongen van buitengewoon fors postuur met lang, wit en wattig haar, een vol gezicht met een vlasbaardje, een houthakkershemd en cowboylaarzen. De andere jongen is Eddie van de Beek en de tegenpool van Lou. Scherp gezicht, bijzonder tenger, met een oude maar geklede regenjas, en zijn donkere haar is dik en sluik en hij komt uit Zevenaar.’ Lees verder…

Het valt te hopen dat er binnenkort weer een nieuwe Rosenboom verschijnt. Tot die tijd kan deze hilarische roman uit de kast.

De rode loper
Thomas Rosenboom
roman
Verschenen bij: Querido (2012)
ISBN: 9789021443270
224 pagina's
Prijs: € 12,50

Joost Zwagerman, zoals bekend naast schrijver en dichter ook een verwoed bloemlezer, stelde in 2006 een overzicht samen van het werk van vriend en oud-mede-Maximaal Pieter Boskma. Diens poëzie wordt in de recensie treffend getypeerd als ‘opzwepende, muzikale verzen in alledaagse taal over mythische zaken in een ordinaire wereld’. Dit soort verzen komt ook weer voor in zijn latere bundels, waarmee Boskma meer bekend zou raken. Vooral met ‘Doodsbloei’ uit 2010, een bundel over rouw waarin hij in prachtige, lyrische gedichten een mythologie rondom zijn gestorven geliefde bouwt. Deze recensie is niet alleen een aanleiding om zijn vroege werk te herlezen, maar ook om zijn recente bundels er weer eens bij te pakken, waarin Boskma is uitgegroeid tot een van onze beste hedendaagse dichters. Ook een dichter die, tegen de heersende opvatting in, niet terugdeinst voor metrum of eindrijm. Een zanger in de traditie van Gorter en Marsman die de ziel weet te raken.

Recensie 29 januari 2007, recensent onbekend:

‘Wie Pieter Boskma zegt, zegt Maximalen en wie Maximalen zegt, zegt Joost Zwagerman. Het is dan ook niet toevallig dat Zwagerman een bundel met gedichten van Boskma samenstelt en in een aanvullend essay als enthousiast pleitbezorger van diens poëzie optreedt. Boskma, dichter van lyriek uit het hart, van de vitale poëzie, wordt geïntroduceerd door Zwagerman als een dichter die de lezer de poëzie wil laten beleven’ Lees verder…

Altijd weer dit leven
Pieter Boskma
een keuze uit de gedichten
Verschenen bij: Prometheus (2006)
ISBN: 9789044607925
375 pagina's
Prijs: € 12,50

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *





 

Recent

17 januari 2019

Ondergronds in Turkije

Over 'Istanbul, Istanbul' van Burhan Sönmez
16 januari 2019

Eenzaamheid in de liefde en verlangen naar een ander leven

Over 'Blauwe hemel' van Kreek Daey Ouwens
15 januari 2019

Een zwarte brief in een blanke envelop

Over 'Het levensverhaal van Frederick Douglass' van Frederick Douglass
14 januari 2019

Over de donkerste jaren van Peru en een moeilijke vader-zoon relatie

Over 'De afstand die ons scheidt' van Renato Cisneros
10 januari 2019

Dystopische roman over de media

Over 'De wereld als leugen' van Paul Gellings