8 februari 2013

Onno Kosters wint Turing Nationale Gedichtenwedstrijd

Onno Kosters uit Utrecht heeft met zijn gedicht Doe-Het-Zelf  de 1e prijs van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd gewonnen. Hij ontving een cheque van € 10.000 uit handen van juryvoorzitter Ramsey Nasr. Zijn gedicht is uitgeroepen tot het beste gedicht van 2012. De jury noemde het een ‘in alle opzichten onontkoombaar gedicht’, en sprak verder:Uit stof kunt gij wederkeren. Dat kan in de poëzie, en het gebeurt hier op meesterlijke wijze, middels niets dan woorden.’

De Turing Nationale Gedichtenwedstrijd is de poëzieprijs met de grootste geldprijs ter wereld voor één gedicht en de enige wedstrijd waarbij alle gedichten anoniem worden beoordeeld. Voor deze vierde editie van dit jaar werden in totaal bijna 10.000 gedichten ingezonden. Er deden 2.361 dichters mee (waarvan 377 uit België) die gezamenlijk 9.834 gedichten inzonden.

Hieronder de drie winnende gedichten:

1e prijs Onno Kosters (€ 10.000)

Doe-het-zelf

Na zichzelf, met een witte lijn,
te hebben omkrijt, herrijst hij
van de plaats delict, hijst zich
stap voor stap in nieuwe voeten,
past zijn kuiten, dijen (als gegoten),
omgordt zich met een schaambeen
en een buik van genereuze omvang.

Stof daalt neer: zijn navel schudt hij uit;
zijn middenrif, zijn twaalfde rib
schragen hart en longen die hij inslikt
uit het niets, zo zonder mond nog,
zonder tong, alsof hij licht schiep
dat kortelings voorafging aan de zon.

Ontboezemt dan zijn borstkas, slaat
losjes zijn armen om zich heen, lijnt
zijn nek uit, stelt atlas en draaier aard-
en nagelvast. Staat als een huis.

Als kroon op het werk welt meesterlijk
het ravissante hoofd. Hoofd vol hersens,

hoofd aan barrels, waaruit hij ontstond.

 

2e prijs: Elly Stolwijk (€ 1.500)

waarom de zilvermeeuw in de nacht
boven de parkeerplaats moet schreeuwen

er is dat veld, dat beweegt als
je je hoofd beweegt,
je hoofd voorover beweegt in mijn schoot.

het witte veld waarover de binnenkant
van mijn pols zich wil verlengen,
handpalm ook, de arm gestrekt.

je hemd dat los moet, dat witte,
de woorden die los uit de zinnen
misselijk makend niet kunnen zeggen

wat er is. wat beweegt van binnen.
wat wil schreeuwen boven
braak liggend land, met honger.

3e prijs: Rik Dereeper (€ 1.000)

Vier manieren om te dumpen

Sinds zijn sluitspier soms een steek laat vallen
(elk chassis verslijt) en hij ons dan bescheten opbelt,
komen wij zijn kamer poetsen, gooien kruis of munt
om wie hem straks zal deporteren naar een ver tehuis.

Of dat ik hem ontvoer, terwijl mijn broers snel delven
naast een landweg. Door het nekschot valt hij dieper
dan de avond, staart hij even hemelhoog. De leegte
van zijn mond en oren vul ik met dezelfde grond.

Of strootje trekkend: wie vertilt zo iemand tot de nok?
Ik hijg voorbij de treden. Eens zijn hals gestropt,
bekijken wij hoe rap hij trappelt op een luchtfiets –
tot de benen doodstil bengelen. Er sijpelt iets uit hem.

Of een geweldig offerfeest. We zorgen dat hij nimmer
wederkeert, hem spietsend aan het spit. We draaien,
draaien vader in het rond en klinken op zijn erfenis.
En wissen van ons witste hemd het bloed, de stront.

De jury bestond dit jaar uit voorzitter Ramsey Nasr, dichter F. Starik, de Belgische dichter Maarten Inghels, (poëzie)redacteur Mirjam van Hengel en Alexander Ribbink, secretaris van het bestuur van de Turing Foundation.
De 100 beste gedichten zijn door Uitgeverij van Gennep samengebracht in de bundel Naaktlopen met je hersenen.

Onno Kosters, Foto: ANP

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer