Onlangs verschenen: 'Het blauwe uur' – Alonso Cueto

Winnaar van de Premio Herralde-Anagrama de Novela

Lima, eind jaren negentig. Na de dood van zijn moeder hoort Adrián Ormache over het bestaan van ene Miriam, een ontvoerd meisje met wie zijn vader, ooit officier bij de Peruaanse marine, een liefdesrelatie had. Hij voelt meteen een sterke behoefte om haar te vinden.
Tijdens zijn zoektocht wordt hij geconfronteerd met een minder mooie kant van het leven in zijn land, met de armoede en ellende waarmee een groot deel van de Peruaanse bevolking dagelijks te kampen heeft. Ormache ziet met eigen ogen de vreselijke gevolgen van de guerrillabeweging Lichtend Pad.
Het blauwe uur is een prachtig verhaal over terrorisme en de gevolgen ervan, over familie en geheime liefde, over rijkdom en armoede, maar vooral over de donkere geschiedenis van Peru.

Alonso Cueto (Lima, 1954) is de auteur van twaalf boeken. Hij is journalist en doceert journalistiek aan de universiteit van Lima, Peru. Zijn boeken werden onder meer bekroond met de Anna Seghers-oeuvreprijs in 2000, de Premio Wiracoha in 1985 en de Premio Herralde-Anagrama in 2005.

Lees hier een fragment uit Het blauwe uur:
Rubén had de rauwe stem, de ruwe handen en de knobbelneus van onze vader geërfd. Hij was in zekere zin zijn reïncarnatie. Hij ging steeds meer op hem lijken; een gnoom die zich aanpast aan het monster dat hem heeft verwekt. Het gezicht van mijn vader, steeds gereconstrueerd met de fragmenten van de weinige keren dat ik hem had gezien: een terrein met stenen waarvan ik me maar moeilijk kon voorstellen dat daarop ooit de tere vingers van mijn moeder hadden gerust. Het was alsof ze allebei tot me kwamen vanuit twee tegenovergestelde richtingen. Aan de ene kant het zachte gezang van mijn moeder om me in slaap te sussen, haar ranke silhouet dat me stond op te wachten bij de ontbijttafel. Aan de andere kant de lachsalvo’s van mijn vader, zijn rauwe stem, zijn harige knokkels.
Mijn vader. Ik had al het mogelijke gedaan om die paar herinneringen aan hem uit mijn geheugen te wissen.
Zijn dood had hoogstens een vage kriebeling van medelijden veroorzaakt, een door de verplichting opgelegd verdriet. De dag tevoren had ik hem opgezocht in het militaire hospitaal. Hij leunde met zijn rug tegen de spijlen van het bed. Zijn baard was gegroeid, zijn pyjama zat onder de vlekken en hij praatte onafgebroken met een priester.
Toen hij me zag binnenkomen ging hij rechtop zitten en spreidde zijn armen. Mijn zoon, je bent gekomen, verdomme, ik kan het niet geloven, je bent eindelijk gekomen. De hese stem van mijn vader, de afgemeten schreeuwerige toon, de smerige strepen van zijn pyjama, de dichtgeknepen ogen , de uitgestoken handen, ik wist niet wat ik moest antwoorden, hij sprak met zijn handen in de lucht, ik heb zoveel dingen verkeerd gedaan, waarom hebben we elkaar niet vaker gezien, en nu… ik heb je zo veel te vertellen, hoe gaat het met de meisjes? goed? ja, goed, luister, ik moet je iets zeggen, mijn zoon, als ik ooit, of laat ik zeggen, heb je Rubén gezien? nee, die heb ik niet gezien, geeft niet, luister, ik wil dat je iets weet, er is een meisje, een vrouw die ik ooit heb gekend, ik bedoel, ik weet niet of je haar kunt vinden, daar, maar je moet haar gaan zoeken als je kunt, het was tijdens de oorlog. In Huanta. Een meisje van daar. Ik smeek het je, alsjeblieft. Voordat ik doodga.
Iets degelijks zei hij tegen me toen de verpleegster binnenkwam met een injectienaald, nee, ga weg, ik ben met mijn zoon aan het praten, een vrouw uit Huanta, het is al goed, rustig maar, papa, laat ze je die injectie nou geven.
Later hoorde ik dat hij die avond ruzie had gemaakt met de verpleegsters en de dienstdoende arts, ik wil dat mijn zoon Adrián komt, zei hij, hij wilde de naald van het infuus uit zijn arm trekken, ik wil dat hij nu komt, totdat hij plotseling weer rustig was geworden. Toen hij de volgende morgen wakker werd, had hij om zijn ontbijt gevraagd en was plotseling ineengekrompen en zo blijven zitten. Hij was dood.

Alsonso Cueto, Het blauwe uur. De Arbeiderspers, paperback, 268 p., € 19,95.

Recent

19 oktober 2018

De man die wachtte

18 oktober 2018

Een strijdbare vrouw

17 oktober 2018

Snippers vol belofte

Literair Nederland - 10 jaar geleden

28 oktober 2008

Kwetsbare poëzie

Recensie door Wouter

De nieuwe bundel van dichter en journalist Hilbrand Rozema kent lange zinnen van weinig woorden. En zoals een Groninger betaamt, heeft die aan een half woord genoeg. Hoewel, weinig halve woorden, want Rozema floreert in taligheid. Dit brengt enerzijds prachtige constructies met zich mee, zoals de eenvoudige maar prachtige beginzinnen van de vierdelige cyclus ‘Losgeregende bloesems’: ‘Het licht van de zon / op de losgeregende bloesems.’

Lees meer