20 mei 2009

Onlangs verschenen: 'Dokter Jazz' – Stine Jensen

Onlangs verscheen Dokter Jazz van Stine Jensen

Als Dolly Laudrup op een oud krantenbericht stuit over een vechtpartij tussen een Deense vrouw en een Egyptenaar in de voortuin van de KNO-kliniek van haar oom Mads, komt ze erachter dat hij zijn geld vooral verdiende met het herstellen van maagdenvliezen.
Gefascineerd door het verhaal van haar mysterieuze en muzikale oom, begint Dolly aan een reconstructie van diens leven. Zo ontwikkelt de roman zich tot een caleidoscopische vertelling over drie individuen in de jaren negentig in Denemarken.
De racistische Mads Laudrup probeert zijn schulden het hoofd te bieden door als arts in Saoedi-Arabië te werken en hij gaat een geheime relatie aan met een Arabische prinses. De zelfzuchtige Selma reist als touroperator de wereld rond op zoek naar seks, plezier en romantiek. De getergde immigrant Kader B. is geobsedeerd door de vraag of zijn vrouw Zeynep een herstellende maagdenvliesoperatie heeft ondergaan in de kliniek van Laudrup.
Dokter Jazz is een tragikomische vertelling over reizen tussen oost en west, over dromen van romantiek en seks, en over hypocrisie en de obsessie voor zuiverheid.

Stine Jensen (1972) is geboren in Denemarken,maar groeide op in Nederland. Ze studeerde filosofie en literatuurwetenschap in Groningen en werkt als criticus en columnist voor NRC Handelsblad. Ze schreef ondermeer het succesvolle Turkse vlinders. Liefde tussen twee culturen en Waarom vrouwen van apen houden.
www.stinejensen.nl

Lees alvast een fragment uit Dokter Jazz:
Mijn oom had een kliniek voor het herstellen van maagdenvliezen aan de oevers van de Sont. Dat vertelde hij me op een winderige avond. We waren in Long John, een jazzcafé in Kopenhagen. Ik was negentien en hij was dronken.
‘Ik had een kliniek voor het herstellen van maagdenvliezen,’ zei Mads. Hij keek alsof hij zojuist tot koning van Denemarken was gekroond. ‘Ik naaide kutten van moslima’s dicht.’
Ik dacht dat hij een grapje maakte, want hij zei wel vaker rare dingen. Het voelde niet natuurlijk aan om met mijn oom over intieme delen te praten. Ik concentreerde me daarom op mijn cola.
‘Dankzij mijn kliniek heb ik wanhopige vrouwen gered,’ ging hij verder. ‘Ik heb er op de Deense radio over gesproken. Daar heb ik gezegd wat ik vind: Arabieren zijn hypocriet. Hy-po-criet. Ik kan het weten. Ik heb in Saoedi-Arabië gewerkt en stenigingen meegemaakt.’
Hij glom.
‘Mijn naam is Jazz. Dokter Jazz,’ zei hij luid. Hij prikte met een vinger in zijn borst.
Ik probeerde te doen alsof ik niet bij deze man hoorde. Maar kort daarna deed hij iets aardigs. Een dronken meneer van middelbare leeftijd staarde naar mijn borsten en bood mij een whisky aan. Een engerd, dat zag ik ook wel, maar ik wist niet goed hoe ik dit aanbod kon afslaan zonder de gevoelens van deze man te kwetsen.
Mijn oom sloeg een beschermende arm om mij heen en snauwde: ‘Zij drinkt nog geen whisky, en dat wil ze graag even zo houden. Wij houden trouwens niet van dronken kerels. Oprotten.’

Mijn oom kon maanden verdwijnen en ineens opduiken als er een familiefeestje was. Meestal nam hij een vrouw mee die hij de dag ervoor uit de kroeg had opgepikt. We deden alsof haar aanwezigheid vanzelf sprak en knoopten beleefde gesprekken met haar aan. Mijn oom bracht ook exotische cadeaus mee, zoals handgeweven Japanse kimono’s. De door hem meegenomen flessen cognac dronk hij zelf leeg.
Soms barstte hij op feestjes uit in een manisch zingen van het Deense volkslied. Mijn vader tapte dan mee met zijn voet en wuifde de bezorgde blik van mijn moeder weg met een ‘zo raar is het nu ook weer niet om ons prachtige volkslied in je eentje te zingen’.
Ik denk niet dat mijn moeder écht bezorgd was. Als ze dacht dat mijn vader niet keek, staarde ze eerst gebiologeerd naar Mads en daarna naar mij. Het zingen had iets charmants, maar de scheldpartijen over Arabieren veroorzaakten schaamte. Mads liet zich in het geheel niet hinderen door gefrons van zijn omgeving. Ik bleef een beetje uit zijn buurt. Helemaal lekker zat dat me niet. Wie mijn oom op zijn klarinet hoorde spelen, realiseerde zich hoe geniaal hij was. ‘Petite Fleur’ speelde hij zó zuiver en doorleefd, zó teer en gevoelig, dat toehoorders hun tranen nauwelijks konden bedwingen. Bij ‘Careless Love’ werden wangen nat.
Soms kruiste mijn blik de zijne. Dan zag ik een wanhopige uitdrukking, als van een panisch dier.
Mijn vader heb ik toen mijn oom nog leefde weleens iets horen mompelen over ‘schulden’. Ook was er een of andere rel rondom de kliniek. Er was een vechtpartij in de tuin geweest tussen een Deense vrouw en eenman van Arabische afkomst. De vrouw belandde in het ziekenhuis waar ze een tijdje in coma lag. Men vermoedde dat de Arabier de vrouw had neergeslagen.
Mads reageerde scheldend in de Deense kranten. Dat de vermeende dader een Arabier was, kwam niet als een verrassing voor hem, want het was allemaal ‘één islamitische pot nat’.
Toen bekend werd dat er maagdenvlieshersteloperaties werden uitgevoerd in de kliniek van mijn oom, vervloekte een imam met een pluisbaard hem en sprak openlijk de wens uit dat ‘dokter Laudrup door een gruwelijke ziekte, bijvoorbeeld kanker, getroffen zou worden’. Pluisbaard haalde daarmee de kranten.
Erg fraai was het natuurlijk allemaal niet. We spraken er niet over in de familie en behandelden het nieuwsbericht alsof het om een vage kennis ging. Eigenlijk was dat vreemd, want we lazen allemaal de krant en bespraken het kleine nieuws en het grote nieuws dat zich altijd buiten Denemarken afspeelde.
Naarmate de jaren verstreken werden de vrouwen die Mads meenam lelijker, en Mads ook. Zijn lever kon de drank steeds minder goed verwerken. Hij kreeg wallen onder zijn ogen en kwijlde soms. Alleen zijn anti-islammonologen bleven onverminderd vitaal. Maar had zijn vroegere obsessie met Arabieren nog iets komisch en theatraals, izijn latere scheldpartijen klonk alleen nog maar verbittering door.

(bron: Anthos)

Stine Jensen, Dokter Jazz. Anthos, 245 p., € 18,95

Recent

16 oktober 2017

Nooit meer los van Indië

13 oktober 2017

Leven zonder moeder

12 oktober 2017

Een antikrimi

Literair Nederland - 10 jaar geleden

22 oktober 2007

Klein boek zonder enige allure
Door Frans

Waarom gaf de commissie – Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek – aan Geert Mak de opdracht om het boekenweekgeschenk 2007 te schrijven? Vermoedelijk vanwege zijn succes met de dikke pil ‘In Europa’. Zou Mak daarom als onderwerp voor zijn boek de Galatabrug, die Europa met Klein-Azië verbindt, gekozen hebben?

Lees meer