1 december 2009

Net verschenen, Catwalk van D.Hooijer

Voor Sleur is een roofdier ontving D. Hooijer de Librisprijs 2008. Als gevolg daarvan maakten tienduizenden lezers kennis met het ‘realistisch absurdisme’ dat haar schrijverschap uniek maakt. Nu, na drie verhalenbundels, verschijnt dan eindelijk haar langverwachte eerste roman. Het is een on-Nederlandse sitcom geworden, vol laconieke personages die vrolijk maar ontgoocheld door het leven gaan. In dialoog tekent D. Hooijer deze personages ten voeten uit als wat ze zijn, als wat de mens meestal gedwongen is te zijn: in teleurstelling terneerzittend, dan vrolijk opstaand omdat de bel gaat – het leven gaat door.

 

Catwalk is een absurde roman over ontgoocheling, over gestorven echtgenoten, een stikwarme zomer in Nederland, modeshows, erfenissen en seks op leeftijd. D. Hooijer beschrijft in haar eerte roman een parade van personages op de catwalk van het leven.

Terwijl een hittegolf Nederland teistert, laten Margriet en haar moeder in Parijs hun neus verkleinen. Haar buurvrouw Mieneke is een ruim 70-jarige vrouw die buiten medeweten van haar man vermogend is geworden door aandelenspeculatie en daarna direct van hem gescheiden is. Vanwege de hitte trekt ze in bij Margriet, die een uitstekende airco heeft. Margriet ‘werkt in de erotiek’ en probeert zich te ontworstelen aan haar pooier Karrie, die op zijn beurt geschaduwd wordt door Fons, een van de broers Kolenbrander. Fons is een deerniswekkende weduwnaar die geil wil worden op vrouwen maar die zijn overleden geliefde maar niet kan vergeten.

Fragment

De avond is nog niet voorbij. Nu moet Fons vrolijk doen tot het tijd is om op te stappen. Ze lachen elkaar toe en klinken. Gelukkig gaan ze niet roddelen. (Alleen even over Marc en Eva. Omdat je namelijk op je vingers kan natellen dat die jongen zou trouwen met de keus van zijn moeder.) Het vreemde is dat Mieneke de avond goed noemt omdat ze ‘alles nog kan’. Jezus wat heeft hij daaraan. Hij heeft haar leren kennen als een zwakke vrouw onder een airco. Wat kan het hem schelen dat ze alles nog kan. Bij het afscheid kussen ze elkaar eerst correct. Maar dan drukt Fons zijn gastvrouw vast tegen zich aan. ‘Dus we hebben een fascinatie? Dus we houden niet genoeg van elkaar?’  ‘Ja Fons, we staan machteloos. Cheerio.’  Als Fons thuis zit en bijna voor de televisie in slaap valt, bedenkt hij dat hij zijn prooi onderschat heeft.

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer