Mysterie

Door Stefan Ruiters

Er zijn van die dagen en weken dat het lastig is om je goed te voelen. Anderhalve week geleden hoorde ik van een klant dat een collega-antiquaar uit Deventer zelfmoord heeft gepleegd. Financiële nood en een onverwerkt trauma uit zijn jeugd hebben hem steeds meer in de hoek gedreven waaruit blijkbaar geen uitweg meer was voor hem. Bij dergelijk afgrijselijk nieuws kan ik alleen maar een poos heel stil zijn en in mijn gedachten peinzen over het waarom. Maar ik kom er nooit uit.  Het mysterie blijft.

Ik denk aan de momenten dat ik Jos Wijnhoven sprak, eind maart nog tijdens een boekenmarkt in De Hallen in Amsterdam. Hij was altijd behulpzaam, duwde je kar vol met boekendozen een stukje mee en de hartelijkheid waarmee hij me elke keer begroette maakt het gegeven van een dergelijk levenseinde onbegrijpelijk. Maar ik ben een buitenstaander, een collega die hem niet echt persoonlijk kende. Maar ook de – kennelijk – geestelijke machteloosheid is mij tot nu toe vreemd. Al zal ik de zelfmoordenaar nooit veroordelen om zijn daad. Daarvoor weet ik te goed dat dit leven mooi maar ook genadeloos kan zijn als het tegenzit.

Materieel, maar vooral ook mentaal. Knok je maar eens uit een dal. Vaak zal je dat alleen moeten doen. Ook al is er een omgeving die je steunt. Ook dan kunnen er dus momenten zijn die te overweldigend zijn om te kunnen overwinnen. En toch, als intimus, het enige dat je kunt doen is iemand in nood steunen, en hopen dat het weer goed zal gaan. Het taboe op zelfdoding heeft ook als doel een dergelijke handeling niet als gangbaar of gewoon te gaan zien en dat is vanwege zijn extremiteit ook nodig. Laten we vooral vragen blijven stellen aan elkaar hoe het gaat, in de hoop lang bij elkaar te mogen blijven.

 

 

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Recent

26 december 2023

Beste boeken van 2023

26 december 2023

Een oeverloos bestaan

Literair Nederland - 10 jaar geleden

06 januari 2014

Een boer met een bibliotheek Een boer met een bibliotheek
Recensie door Adri Altink

Al op de eerste pagina legt Benno Bernard treffend uit waarom hij een landjonker is: ‘Gezonde buitenlucht snuif ik met welbehagen op; ik boots hier op mijn bekoorlijke platteland tussen voormalige boeren de voormalige landadel na. Daartoe bewoon ik een oud boerderijtje, cultiveer elf are grond en koester vele anachronistische inzichten, die muf ruiken in de neus van mijn tijdgenoten.’

Wie deze zinnen na lezing van het hele Dagboek (het bestrijkt de periode van 2008 tot de eerste dagen van 2013) nog eens terugpakt, merkt hoe kernachtig dat zelfportret is.