Me and my shadow

En opeens is daar een schaduwkant. Eigenlijk sinds kerst. Er bewoog iets in je rond dat zicht wilde krijgen op een deel van jezelf dat je maar niet te zien kreeg. Kort voor kerst las je in Trouw de rubriek ‘Leesvoer voor de kerstperiode’ waarin zes schrijvers een boek aanbevolen. Elke Geurts tipte Ontmoeting met je schaduw. Ze had het over ‘de kracht van de onderdrukte kanten van je persoon’. En dat het enige wat je schaduw wil, is gezien worden. Dus je kocht het boek, volgde het advies van haar op en kroop lekker onder een dekentje op de bank. Dat viel nog niet mee met een boek dat in gewicht een pond ruim overschreed en zich niet soepel liet openen. Tot blz. 79 kwam je, daar las je: ‘Feedback van anderen is een van de beste methoden om inzicht te krijgen in je persoonlijke schaduw. Hoe ziet iemand anders je?’ 

Kort daarvoor las je de roman Empusion dat opent met een citaat van Fernando Pessoa. ‘Het zonlicht blijft de regisseur van de waarneembare wereld. Het onbekende loert naar ons vanuit de schaduw.’

Empusion wordt de feministische tegenhanger van De toverberg genoemd. Gek genoeg komen er geen vrouwen in voor. Ja, aan het begin, de kokkin,maar die ligt op bladzijde 39 al dood op de eettafel in de eetzaal. Een andere vrouw beweegt zich als een soort belofte door het boek, ongrijpbaar. Het boek wordt bevolkt door aan tuberculose lijdende mannen en hun verzorgers die in 1913 in een kuuroord in Görbersdorf verblijven. Deze mannen vinden vrouwen van een ondergeschoven soort. Dat het vrouwenlichaam niet de vrouw toebehoort, maar de mensheid. Wanneer er een literaire kritiek van een vrouw in de krant is geplaatst, zeggen ze: ‘Dus ook hier willen de suffragettes iets te vertellen hebben. Dit is werkelijk grotesk.’ Volgens hen schrijven vrouwen niet, ‘en als ze al schrijven dan lezen wij dat niet.’

Het was ergerlijk, en je vroeg je af wat Tokarczuk met al die vrouwmiskennende opmerkingen wilde laten zien. Tot je achter in het boek onder ‘Aantekeningen van de auteur’ leest dat alle misogyne opvattingen afkomstig zijn van beroemde auteurs als Joseph Conrad, Freud, Fielding, Kerouac, Pound, Sartre, Yeats, Strindberg, Plato enzovoorts. Ja, dan is het opeens klip en klaar dat dit een feministische roman is.

Tokarczuk schrijft na al die misogyne uitlatingen ergens: ‘Volgens ons is juist dat wat in de schaduw blijft, dat wat aan het oog onttrokken wordt, het interessantst.’ Het is of je docente (Elke Geurts) van de cursus schaduwschrijven hoort praten. Drie zondagmiddagen ging je naar de Haarlemmerdijk in Amsterdam. De eerste cursusdag riep je, in een poging wat beslagen te ijs te komen naar de man of hij je schaduwkant kende. ‘O ja’, zei hij. ‘Dat jij alles altijd van de positieve kant ziet, dat alles zomaar kan.’  O jee, hier doelde hij op jullie verhuisplannen, de (confronterende) discussie die je de dag ervoor nog over voerde. Je riep direct, terwijl je je tas pakte, dat dat niet telde, dat hij dat niet mocht gebruiken. Dat was natuurlijk wel een vet schaduw dingetje dat je daar van tafel veegde.

 

Deze week was je in museum More. Je werd getroffen door het schilderij ‘Alter ego’ door de Zweedse kunstenares Mamma Andersson. Daarin was de schaduw zichtbaar gemaakt, zag je opeens  jezelf.

 

 

Citaat Pessoa uit: Kroniek van een leven dat voorbij gaat / vertaling Michael Stoker


Inge Meijer is een pseudoniem, altijd op zoek naar een goed verhaal.

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Meer van Inge meijer: