Ik kocht een bank en alles raakte op drift. Vanachter mijn laptop bezag ik de chaos. De nieuwe bank stond zich pontificaal voor het raam te verkneukelen om mijn besluiteloosheid, ruimte zou hij hoe dan ook innemen. Net als de oude, die nu ongemakkelijk in een hoek stond te schuilen. De roman waar ik aan werkte, liet zich eveneens niet kennen. Ongebreideld als algengroei in een overbemeste sloot schreef ik verschillende passages die elkaar niet raakten. Onderhuids leken ze iets te willen zeggen maar eenmaal samengevoegd, misten ze aansluiting. Ze gedroegen zich als de eilanden waar ze over gingen: geïsoleerd. Door die isolatie ziet de flora en fauna er op eilanden vaak uitgesproken anders uit dan die op het vasteland. Die uitzonderlijkheid was waar het me om ging, een landbrug zou alles teniet doen.

De afwezigheid van orde kan experimenteel zijn in de literatuur maar niet in mijn woonkamer. De nieuwe bank was aanzienlijk groter dan mijn oude, dus moest er ruimte gemaakt worden. Met een overzichtelijk aantal van drie muren leek dit een hanteerbaar probleem maar als ik in gedachte een meubelstuk verschoof, schoof er een exponentieel groeiend aantal mee.
Er moesten boeken weg. Haastig griste ik ze van de planken uit angst dat ik me de titels zou herinneren die ik later onherroepelijk zou gaan missen. Twee volle bananendozen bracht ik weg. Daarna was het eenvoudig: de helft van de dubbele kast kon weg en soepel gleed de bank in de vrijgekomen ruimte als het laatste vlakje van een rubik kubus. Het contrast met de ongelapte ramen,
de schilferende radiator, het stof en de oude bank viel nu wel extra op. En dit was nog maar het begin.

Om uit het zicht te zijn van mijn niet te beteugelen tekst en de nieuwe bank met zijn problemen, verstopte ik me in de achtertuin. Deze zomer had zich daar een braam over de heg geslingerd en eenmaal beneden opnieuw wortel geschoten. Glanzend en royaal bezet met dorens, zou hij van hieruit de kolonisatie van mijn tuin bestendigen. Zijn vestiging was recent en de wortels prematuur, de plant zou weinig tegenwerken als ik hem nu uit de aarde zou trekken. Maar zo drastisch kon ik nog niet zijn. Binnen zette ik koffie, dat was in ieder geval te overzien.

 


Mariken Heitman is bioloog en schrijfster. In haar columns schrijft ze over de natuur en soms over boeken. In januari 2019 verscheen haar debuutroman De wateraap (Atlas Contact).