Je bleef doorlezen

Je ontving een verhalenbundel met een postkaart. De verhalenbundel had al een tijdje op de redactie gelegen, was onderop een stapel geraakt. Op de postkaart stond: ‘Geachte Inge Meijer, ik ben zo vrij geweest een citaat uit een review van jou te hebben gebruikt op de achterzijde van mijn zelf uitgegeven nieuwe verhalenbundel. Na twee boeken bij Atlas Contact ben ik het zelf maar gaan doen. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt. Met hartelijke groet, Ramon Gieling’.

Nou ja, je was verguld dat je gequote werd. Je was fan van deze filmmaker. Niet lang voor je deze verhalenbundel ontving, zag je zijn film L’Amour / La Mort. Een film die je, wanneer liefde en sterven ter sprake kwam (wat niet zo vaak was, want slechts weinigen spreken over liefde en dood), graag aan vrienden tipte. De film opent met een citaat van Julian Barnes. ‘Would you rather love more, and suffer the more; or love the less, and suffer the less?’

Zeven verschillende personen worden gevolgd in hun dagelijkse leven (daarin zit de kracht van Gieling, het volgen van mensen). Ze vertellen over de dood van een geliefde, beelden worden begeleid door intense opera-, sacrale muziek. Wat je bijbleef was het homostel waarvan er een dementie had. Hoe deze duimzuigend tegen zijn man aankroop. Hoe die man dat kon omarmen, dat liefde zo kon zijn. En het verhaal over de dood van Gielings jongere broer, omgekomen bij een brand. De ex-geliefde van zijn broer komt in de film voor. Hoe hij haar nu, en de dood van zijn broer een plek geeft, bleef je bij.

Je las de twaalf verhalen in Het bloeden van de jaren, een titel waar je tijdens het lezen een betekenis in zocht die ergens iets met de verhalen te maken zou kunnen hebben. Maar zoals Gielings in een van die verhalen schrijft, is het juist mooi als er iets niet begrepen wordt, heb je er vrede mee dat die betekenis wegblijft. Het eerste, ‘Een verhaal in de sneeuw begint zo: ‘Oké, ik zal het vertellen zei Horacio. Ik vond het allang best en leunde achterover.’ Er is een verteller en een toehoorder, en dan begint het verhaal dat Horacio van een vriendin hoorde. Dat vind je mooi, een tweedehandsverhaal dat wordt doorvertelt. Een dochter neemt haar vriend voor het eerst mee naar haar ouders in een afgelegen huis in de bossen. Het sneeuwt. Het is een fascinerend verhaal. Er verdwijnt een moeder, er duikt een pistool op, de vader in de deuropening van het huis.
In ‘Hey Jude’, over een jongen die vernoemd is naar het liedje van de Beatles lees je dat McCartney het schreef voor het zoontje van John Lennon, Julian, toen zijn ouders in scheiding lagen. Wat je niet wist, dat het voor een kind geschreven was. Deze verhalen vertellen je wel meer interessante dingen die je nog niet wist.

‘De haan’, een absurdistisch verhaal over een haan die zich aanmeldt bij een moeder met haar dochter, vind je zo goed, dat je het hardop voorleest aan de man. Die het ook geweldig vindt, wat (dit even terzijde) bevestigt dat je het getroffen hebt met deze man. Je houdt ervan hoe de schrijver in verschillende verhalen even stopt, zegt, ‘hier kan ik ze dit of dat laten doen’, en het verhaal verder laat gaan. Als je een verhaal uit hebt, wil je het opnieuw lezen, om te weten of er ook echt gebeurde wat je denkt dat er gebeurde. In ‘Zei zeiden, wij dachten’, sterft Victor de man van Rita. Er wordt gerept over de kist met zijn lichaam in het laaddek van een vliegtuig. Dan: ‘Maar wat alleen in verhalen bestaat is dat als Rita na afloop hun atelier in La Latina binnenkomt, Victor in diepe concentratie over een grote etsplaat gebogen staat. hij draait zich om en glimlacht gelukzalig als hij zijn vrouw ziet.’ Je houdt van zulke verhalen, het omgooien van de orde der dingen.

De verhalenbundel laat zich onwillig openvouwen, tekst verdwijnt bijna in de naad van het boek. Je trekt en duwt om het open te houden want je wilt doorlezen. Zo gaat dat met goede verhalen, ook al waren het velletjes in een kartonnen doos, je blijft doorlezen. Het bloeden van de jaren, verhalen die zich als een film voor je afspelen (je ziet de haan voor de deur op de stoep staan, voordeur gaat open, haan treedt binnen, als een pater familias). Wel een gemiste kans voor Atlas Contact.

 

 


Inge Meijer is een pseudoniem, altijd op zoek naar een goed verhaal.

 

 

 

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Meer van Inge Meijer: