12 juni 2010

Ik, Driss ? Driss Tafersiti

Vanaf april 2009 verscheen elke donderdag op de Achterpagina van het NRC Handelsblad een feuilleton door Driss Tafersiti, een Marokkaanse gastarbeider die vertelt over zijn eerste jaren in Nederland. Het feuilleton was een succes en Tafersiti kreeg veel ‘fanmail’. Daaruit citeert het NRC in de krant van 12 juni: ‘Als ik op donderdag de krant van de mat opraap, denk ik: “O leuk, vandaag Driss” en als eerste lees ik de Achterpagina om dan met een opgewekt gevoel verder te gaan. Ik weet niet of Driss bestaat maar zijn wekelijkse feuilleton maakt mij steeds weer blij. Het vergroot je geloof in het mensdom.’

In Ik, Driss zijn alle afleveringen van het feuilleton bijeengebracht en aangevuld met nieuw werk dat Tafersiti speciaal voor deze uitgave schreef.

Het verschijnen van dit boek is aanleiding voor het NRC om te onthullen dat Driss Tafersiti een pseudoniem is voor twee jonge Nederlandse schrijvers met een Marokkaanse achtergrond. Asis Aynan (Haarlem, 1980) en Hassan Bahara (Teroua n’Aït Izou, 1978) meldden zich begin 2009 bij de redactie van de Achterpagina om ‘het nog niet vertelde verhaal van de gastarbeider in Nederland’, ‘de droom van onze vaders’ te vertellen.
Omdat het hier ging om een literaire bijdrage, maakte het NRC een uitzondering op de regel dat schrijven onder schuilnaam in de krant verboden is. Aynan debuteerde in 2007 met de verhalenbundel Veldslag en andere herinneringen, Bahara met de roman Een verhaal uit de stad Damsko.

 
Op de Achterpagina van het NRC van 12 juni staat een interview met beide schrijvers.

Ik, Driss

Auteur: Driss Tafersiti (ps. Aynan & Bahara)
Verschenen bij: Uitgeverij Atlas (juni 2010)
Prijs: € 17,50

Recent

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer