13 april 2011

Idylle met verdrinkende hond – Michael Kohler

Tot verbazing van de schrijver komt zijn redacteur –  Dr. Beer – bij hem thuis logeren. Al eerder was hij verrast door diens voorstel elkaar na jaren te tutoyeren. Dr. Beer raakt bij aankomst volledig in de ban van de vrouw van de schrijver en de door haar in huis aangelegde plantenweelde. Dr. Beer blijft hen verbazen: met zijn enorme voorraad luxe kleren, zijn mooie grote verhalen en zijn gebrek aan aandacht voor de mens achter de schrijver. De schrijver hoopt elke avond van zijn verongelukte dochter te dromen en wil eigenlijk niets liever dan er met zijn redacteur over praten. Maar Dr. Beer is alleen maar vol van een zwerfhond die hij heeft gevonden.

Met een ongedwongen zelfbeheersing beschrijft Köhlmeier deze wonderlijke ontmoeting die soms op de rand van het absurde balanceert. Langzaam weet hij de lezer in te wijden in het verbond tussen twee ouders voor wie het leven na het verlies van hun dochter totaal is veranderd.
Michael Köhlmeier (Oostenrijk,1949) studeerde Germanistiek, Politieke wetenschappen, Filosofie en Wiskunde. Voor zijn uitgebreide oeuvre ontving hij vele prijzen.
Hij woont afwisselend in Hohenems en Wenen. Zijn grote roman Abendland verscheen in 2007 bij Hanser. Idylle met verdrinkende hond is opgedragen aan zijn vrouw, zijn kinderen en zijn in 2003 overleden dochter.

Romans over een overleden kind zijn een klasse apart in de literatuur. De terughoudendheid in het schrijven van Köhlmeier is bewonderenswaardig en beklemmend. Idylle met verdrinkende hond  lijkt niet over zijn overleden dochter te gaan, maar over een hond die bijna verdrinkt. Pas op de laatste bladzijden komt alles bij elkaar en laat de kracht van de roman zich gelden:  Idylle met verdrinkende hond  is de stille hommage van een vader aan zijn verongelukte dochter.

Idylle met verdronken hond / Michael Kohler
Verschenen bij: Uitgeverij Ailantus
Prijs: 17,95

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren. In het nu leven, de weg gaan die klaarblijkelijk zo moet zijn. Bij dit boek reageren mensen hetzelfde "Dat is toch dat boek van die dominee die niet in God gelooft? Dat is toch die atheïst?." Opschudding alom.

Een aantal jaren geleden heb ik een boek gelezen getiteld De kunst van het niets doen. Veel mensen reageerden met: "Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen." Daar ging het boek echter helemaal niet over. Dat boek ging over Taoïsme en de gebeurtenissen in je leven op je af laten komen, van alle kanten bekijken, en dan weer verder gaan met je leven. Niet steeds in willen grijpen, dingen naar je hand willen zetten of bezweren.

Lees meer