2 december 2011

Het verdronken land – Detlev ven Heest

Het verdronken land is een reportage over het Japan na 11 maart 2011, de dag dat een vernietigende aardbeving een keten van rampen veroorzaakte. Detlev van Heest reisde kort nadien naar het land waar hij eerder twaalf jaar woonde.

In Dagblad Trouw deed hij even hilarisch als ontroerend verslag van zijn ontmoetingen en indrukken. Hij reisde door de rampgebieden en maakte een rondgang langs oude bekenden die geportretteerd zijn in De verzopen katten en de Hollander. In Het verdronken land doet Van Heest verslag van drie recente bezoeken aan Japan. Het sluit naadloos aan op zijn roman De verzopen katten en de Hollander, waarin hij zijn buurtgenoten portretteerde.

Het verdronken land begint met zijn melancholische notities uit 2009. Twee reizen in 2011, de ene kort na de tsunami van 11 maart, de andere een half jaar nadien, vormen het tweede en derde deel van dit drieluik. De schrijver bezoekt oude bekenden uit De verzopen katten en de Hollander, maar trekt ook door de rampgebieden.

In Het verdronken land voegt Van Heest nieuwe, nog ongepubliceerde Japanse stukken toe en een literaire flashback naar november 2009, toen hij voor het eerst in jaren weer door Japan trok.

Fragment uit Het verdronken land
De bodem schuift en bonkt. Er wordt gegild. Ik verlaat mijn doodkist en trek de stekkers van twee omgevallen lampen uit het stopcontact. Plotseling besef ik dat ik in mijn blote kont tussen tientallen geschokte kerels op de been probeer te blijven. Ik mompel een verontschuldiging.

Mijn zaktelefoon gaat. ‘Heesto-san!’ Het is Van der Meent, de nieuwskoning uit Nieuwloofwijk. ‘Bent u in veiligheid? Zeven komma vier! Epicentrum bij u!’

Het verdronken land

Detlev van Heest
Prijs: € 15,00
Verschenen bij Van Oorschot

 

Recent

25 september 2017

Een waardig gedragen ongeluk

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

Literair Nederland - 10 jaar geleden

01 oktober 2007

Aan tien schrijvers werd een door hen zelf geschreven stuk tekst voorgelegd en gevraagd waarom ze het op die manier hebben geschreven, waarom ze die woorden gebruikt hebben. Het is zeer interessant om te lezen hoe over elk woord nagedacht wordt.

De teksten zijn van: Rene Appel – de thriller, John Leenaarts – de journaaltekst, Richard Wouters – de verkiezingsfolder, Freek Staps – het krantenbericht, Arthur Japin – de roman, Robin Kemme – de reclametekst, Ron Punselie – de webtekst, Bart-Jan Langewaard – de brief, Wouter Klootwijk – de column, Frank van der Lecq – de toespraaak..

Opvallend is dat het verschillende uitgangspunt zo van invloed is op de tekst. De schrijvers van boeken mogen hun eigen teksten maken, Het merendeel van de andere schrijvers moeten rekening houden met het doel van hun schrijven.

Lees meer