14 februari 2010

Het veer van Istanbul, Ontmoetingen langs de Bosporus

Fotografe Nicole Segers reisde in 2007 naar de Bosporus, het gebied dat de grens tussen Europa en Azië markeert en dwars door Istanbul loopt. Ze nam de veerpont die tussen de twee continenten vaart. Onderweg maakte ze een fotoserie die verslag doet van haar tocht tussen de twee oevers en van het leven in de stad die twee werelddelen met elkaar verbindt. Haar foto’s, die op een tentoonstelling in de Kunsthal in Rotterdam getoond worden, zijn een aaneenschakeling van ontmoetingen, zowel op het dek van de veerpont als in de stad. Aan boord wordt thee gedronken, de krant gelezen en mijmerend uit het raam gestaard. Op het vasteland hangt de was te drogen, wordt vis aan de man gebracht en is te zien wat zich binnenskamers afspeelt: in de woonkamer, bij de kapper en in een provisorische kantine.

Segers’ fotoserie laat het contrast zien tussen de kortstondige en betrekkelijke rust tijdens de tocht op het water, tegenover de hectiek en levendigheid van de stad. Bij uitgeverij Lemniscaat verschijnt Het veer van Istanbul, Ontmoetingen langs de Bosporus met de foto’s van Nicole Segers en de teksten van Irene van der Linde.

Eerder presenteerde de Kunsthal Segers’ fotoserie “Het einde van Europa” (2004).

Zie ook www.kunsthal.nl voor de tentoonstelling.

Het veer van Istanbul, Ontmoetingen langs de Bosporus

(ISBN 978 90 477 0215 3, prijs € 37,50).

Binnenkort verschijnt op Literair Nederland  een recensie van dit boek.

Recent

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer