Hanna Bervoets wint J.M.A. Biesheuvelprijs 2022

Literair prijzennieuws

Afgelopen zondag werd in Spui25 in Amsterdam voor de zevende maal de J.M.A. Biesheuvelprijs uitgereikt, de literaire prijs voor de beste Nederlandstalige korte verhalenbundel van het afgelopen jaar. Hanna Bervoets was met haar bundel Een modern verlangen (uitg. Pluim) de uitverkoren winnaar, hoewel juryvoorzitter Ionica Smeets liet weten dat de jury dit jaar het liefst twee boeken hadden bekroond, maar dat mocht dus niet. Na nog een week in beraad, en lezen van die twee bundels., kwam Een modern verlangen van Hanna Bervoets als winnaar naar voren.

De jury over het winnende boek: ‘Wat past de lengte van het korte verhaal Hanna Bervoets goed. Een modern verlangen is een bundel als een toverbal die telkens een andere kleur en smaak aanneemt: zoveel fantasierijke verhalen, met zoveel eigenaardige personages in zoveel verschillende werelden. […] Bervoets neemt haar lezers moeiteloos mee met haar down-to-earth stijl en situaties die pijnlijk herkenbaar zijn. De toekomstscenario’s die Bervoets schetst zijn het beste van dit genre, omdat ze prachtig blootleggen hoe de menselijke psychologie werkt.’

Overige genomineerden waren:

Guido van Heulendonk, Vrienden van de poëzie (Arbeiderspers)
Carmien Michels, Vaders die rouwen (Querido)
A.L. Snijders, Tat Tvam Asi (AFdH)
Annelies Verbeke, Treinen en Kamers (De Geus)

Uniek voor deze prijs is dat het prijzengeld geheel door middel van crowdfunding bijeen wordt gebracht. Dit jaar stond de teller op € 5.733,11.

De jury van de J.M.A. Biesheuvelprijs 2022 bestaat uit Ionica Smeets (voorzitter), Dirk-Jan Arensman, Bo van Houwelingen, Christine Otten en Ronald Soetaert.

 

Lees hier de recensie die op Literair Nederland verschenen is.

 

Foto: Irwan Droog

 

Recent

2 december 2022

Verdomme...!

Literair Nederland - 10 jaar geleden

10 december 2012

Literaire tomaten
Recensie door Albert Hogeweij

Misschien maar beter bij aanvang gezegd: wanneer de slotwoorden van deze negende feuilletonbundeling er niet om liegen, is hiermee zijn laatste verschenen: ‘Ik neem afscheid van de trouwe volgers van mijn Restletsels. Vaart allen wel en: ketemoe lagi!’ Anders dan bij Philip Roth, die onlangs kenbaar maakte niet meer te schrijven omdat hem daartoe geestelijk de strijdlust ontbrak, ligt bij Jeroen Brouwers de oorzaak vooral in het fysieke: twee herseninfarcten, een lamme schrijfhand bij een toch al puffend, reutelend en haperend lichaam maken het schrijven voor hem tot een hels karwei.