9 januari 2015

Grenzeloos

Door Inge Meijer

Dit nieuwe jaar verscheen in lichtblauw met een streepje wit en een wolkje roze. Het was helder en ruim, er waren geen verwachtingen en ik was niemand iets verplicht. Zo wilde ik het graag houden. Op zijn minst de eerste dagen van deze week.

Mijn eerste voornemen op de eerste dag van deze nieuwe week, was te stoppen met Facebook. Het leek me een goed en uitvoerbaar plan. Mark Zuckerberg was opnieuw met aangepaste voorwaarden gekomen. Deze keer was er niets te kiezen, het zou gaan zoals hij wilde dat het zou gaan. Het voelde als een goed voornemen. Maar in de praktijk blijkt het moeilijker van Facebook af te komen dan te breken met een vriend waarmee (zo blijkt opeens) je niets meer gemeen hebt. Zo’n vriendschap die vanzelf uitdooft, als een opgebrande kaars. Facebook is hardnekkiger dan een stalker. En wat te doen met de chatberichten van dierbare vrienden uit een lang geleden verleden die mij opnieuw verzochten  hun vriendschap te aanvaarden. Of aan wie ik mezelf weer als vriend voorstelde, gewoon, in een vlaag van weemoedigheid naar vervlogen dagen. Alsof we daar die goeie oude tijd weer mee terug kregen. Op Facebook is de tijd grenzeloos. Ik had behoefte aan houvast en moest erover nadenken.

De dag daarna was nog steeds roze, gekaderd in wit met een vleugje hemelsblauw. Toen las ik de column van Tinkebell in de Trouw. Op die eerste maandag van dit jaar had zij stampvoetend door haar kamer gelopen en aanhoudend de KLM gebeld. Ze hoopte op een KLM-piloot met ballen die zou weigeren het vliegtuig, waarin de 53-jarige Feda Amari, die al 18 jaar legaal in Nederland woont, als onbewezen oorlogsmisdadiger en zonder afscheid te mogen nemen van zijn vrouw en kinderen op het vliegtuig naar Afghanistan was gezet, te laten opstijgen. Het was vergeefse hoop. De passagiers en de piloot die het verschil hadden kunnen maken, gaven niet thuis.

Op de derde dag werd er aan de deur gebeld. Het was een buurvrouw. Ik kende haar van Facebook. Daardoor wist ik dat ze een piercing had laten zetten (op een plek waar ik er niet aan moest denken er één te hebben), dat ze (weer) single was en dat haar moeder in 2014 was overleden. ‘Je stond op mijn lijstje,’ zei ze. ‘Ik wilde je een gelukkig nieuwjaar wensen.’ Ze wilde het dit jaar eens goed aanpakken. ‘Ik loop over van de goede voornemens’, zei ze ook nog en keek langs me heen de gang in. Alsof ze dringend naar de wc moest. Het was mijn eerste ochtend dit jaar dat ik alleen thuis was. Dat er niets en niemand iets van mij hoefde. ‘Jij ook de beste wensen,’ zei ik en maakte de deuropening iets kleiner om de kou buiten te houden. ‘Nou, dan ga ik maar weer eens’, zei ze. ‘Ja, leuk en dankjewel voor dat gelukkige nieuwjaar.’ ‘Graag gedaan,’ zei ze nog voor ik de deur sloot en me afvroeg of ik haar binnen had moeten vragen. Dat lichte schuldgevoel dat de kop op stak en waarmee de eerste rafelranden verschenen.

Op de derde dag van de eerste werkweek van 2015 verdwenen alle kaders en kleuren vermengden zich tot een helder rood waarbij de aanzet van dit nieuwe jaar verbleekte.

 

Recent

25 september 2017

Een waardig gedragen ongeluk

24 september 2017

What's in a design

22 september 2017

Modiano's spel met de lezer

20 september 2017

In de huid van een leeuwin

Literair Nederland - 10 jaar geleden

08 oktober 2007

Noeste gelovigen die de Texaanse prairie trotseren tegen beter weten in. Wrede indianen die hun voormalig territorium verdedigen. En de Amerikaanse burgeroorlog op de achtergrond. De nieuwste roman van Arthur Japin is een prachtig geschreven historische roman met een sympathieke maar chagrijnige oude vrouw in de hoofdrol. Een vrouw die dingen heeft moeten doorstaan die je niemand toewenst. Het moment dat de laatste indianenstam zich besluit over te geven wordt voor haar een reis naar het verleden.

Sallie “Granny” Parker en haar man, kinderen, schoonzonen en kleinkinderen trekken er rond 1835 op uit om een fort te bouwen in Texas. Als pioniersfamilie hebben ze een stuk grond gekregen midden in het leefgebied van een indianenstam: de Comanche. Deze staan bekend als een van de wreedste stammen van het land. Binnen de hoge muren van hun fort wanen de Parkers zich echter veilig. Tot die ene dag aanbreekt waarop de indianen haar halve familie doden en de rest ontvoeren.

Lees meer