15 augustus 2011

Een speciaal soort voorzienigheid – Richard Yates

Robert Prentice wordt na zijn middelbareschooltijd opgeroepen om in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog als infanterist naar Europa te gaan. Zijn jongensdromen van roem en glorie gaan in rook op als blijkt dat hij als soldaat niet veel waard is. Al snel komt hij met longontsteking in het veldhospitaal terecht waarna het hem moeite kost weer door zijn eenheid geaccepteerd te worden.
Terwijl Robert verdwenen is naar het Europese slachtveld, blijft zijn moeder Alice gedesillusioneerd achter in New York. Haar pogingen door te breken als kunstenaar zijn op niets uitgelopen. Terwijl ze overdag in de oorlogsindustrie werkt vlucht ze ’s avonds in drank en fantasieën. Net als in Revolutionary Road rekent Yates in Een speciaal soort voorzienigheid genadeloos af met de Amerikaanse droom.

Een speciaal soort voorzienigheid verschijnt als deel 22 in de serie Oorlogsdomein. De Arbeiderspers startte deze reeks in 2001 ‘om de meest tijdloze en literaire getuigenissen over de oorlog bijeen te brengen’. Ter gelegenheid van tien jaar Oorlogsdomein is een vijftal titels tijdelijk in prijs verlaagd. Kijk voor meer informatie op de website van de uitgeverij.

Een speciaal soort voorzienigheid

Auteur: Richard Yates
Vertaald door: Marijke Emeis
Verschenen bij: Uitgeverij De Arbeiderspers (aug. 2011)
Aantal pagina’s: 368
Prijs: € 27,50

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer