17 februari 2010

Detlev van Heest – De verzopen katten en de Hollander

In april 2010 zal de debuutroman van Detlev van Heest, De verzopen katten en de Hollander bij Uitgeverij van Oorschot uitkomen.

Zes jaar woont Detlev van Heest met zijn vrouw in het buurtschap Nieuwloofwijk in Tokyo. De eesret tijd van hun verblijf schrijft van Heest nog voor nederlandse bladen, maar zijn productie is stilgevallen. In plaats daarvan boekstaaft hij zijn contacten met Nieuwloofwijkers nauwgezet. Booreiland, zijn kapper, is een van hen. De Nieuwloofwijk leven er hun levens, meestal langs elkaar heen, soms een beetje met elkaar. de geportretteerden komen zo dichtbij dat de lezer ze bijna als zijn eigen buren zal ervaren. Ze roddelen, drinken veel groene thee, ze tobben. Ze worden ziek, sterven zoals in Booreiland. In klein verband is er veel te beleven maar het blijft niet klein De verzopen katten en de Hollander stulpt een in zichzelf gekeerde samenleving om. het schetst het verval van een weemoedig stemmende sfeer vast die verbonden is met verleden en hopeloze vooruitzichten.

De schrijver J.J. Voskuil, die in een levendige correspondentie met Van Heest verwikkeld was, schreef: ‘Wat zo aardig is aan uw dagboek is dat ik in uw reacties op uw omgeving veel veel herken. Het valt mij bijvoorbeeld op hoe uw aandacht, bij alles wat gelijk blijft, onmerkbaar verschuift, alsof u met een lantaarn een pikdonkere omgeving afzoekt.’

Op deze wijze schildert Van Heest een bij uitstek niet-exotisch tafereel. Door de tijd heen ontstaan zo eveneens een portret van de schrijver zelf, zijn vrouw, hun verleden, twijfels, angsten, miscommunicaties. De verzopen katten en de Hollander is het eerste deel van een intrigerend tweeluik. Het biedt de lezer een nieuwe kijk op Japan. Aan het einde van dit boek emigreert Van Heest met zijn vrouw en kat naar Nieuw-Zeeland, waar zich een drama ontvouwt dat wortelt in het eerste boek.

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer