2 februari 2009

Debuutroman De mooiste dagen zijn het ergst van Anke Scheeren goed ontvangen

De mooiste dagen zijn het ergst door Anke Scheeren

Lena Fernhout is vierentwintig, filosofiestudente en niemands geluk. Vroeger, toen Lena nog haar moeders geluk was, heeft ze geleerd om groot te denken. Ze zou de grenzen van het heelal gaan verkennen. Maar wat nu als de wereld ineens veel kleiner blijkt dan ze altijd had gedacht?

Lena’s moeder vertrekt naar Frankrijk om God te gaan zoeken. Waar haar vader is, weet Lena niet. En haar broer Sasja is een onverschillige die serieus wil worden. Wanneer iemand in haar familie sterft, brokkelen Lena’s illusies een voor een af. Op haar eigenzinnige en niet zelden ironische manier toont Lena haar kijk op de gebeurtenissen en de mensen om haar heen. De mooiste dagen zijn het ergst is een komisch drama over menselijke relaties met al hun beperkingen en, soms, ontroerende momenten van toenadering.

Fragment uit boek:
Geluk is een raar woord. Het klinkt meer als een traditioneel Zweeds gerecht. Of een Middeleeuwse ziekte. ‘Wat heb je?’ ‘Geluk.’ ‘Vervelend, man.’ Zoiets. Vroeger noemde mijn moeder ons haar geluk. Dat heeft ze nog heel lang volgehouden. Dat wij haar geluk waren. Ze vertelde het aan tantes, kennissen of zomaar iemand bij de bakker. Ik begreep nooit zo goed waarom mijn moeder ons haar geluk noemde. En nog minder waarom ze het aan iedereen vertelde. Als we alleen met haar waren, dreigde ze minstens net zo vaak dat ze ons naar de overkant zou brengen als we niet naar haar luisterden. Met de overkant bedoelde zij het Turkse gezin dat schuin tegenover ons woonde. Mijn moeder zei dan: ‘Daar kijken ze niet op een of twee kindjes meer.’ En ook: ‘Denk maar niet dat ik het niet durf.’
Het dreigement keerde echter met zo’n regelmaat terug dat het alle kracht verloor. Ze bleef het herhalen, ook toen het Turkse gezin verhuisd was. ‘De overkant’ was voor haar alles wat niet thuis was.
(Nieuw Amsterdam)

‘Het valt op hoe goed ze schrijft. Scheeren tekent haar personages met nonchalante vanzelfsprekendheid; onnadrukkelijk, maar duidelijk aanwezig. […] Je komt uit bij een Reve-achtige vergeefsheid. Wel groot willen, maar het toch niet voor elkaar krijgen. […] In het weekblad Revu werd ze aangekondigd als de nieuwe Grunberg. Ze doet aan nog wel meer auteurs denken: Dimitri Verhulst, Nelleke Zandwijk, en ja, dus ook aan Gerard Reve, maar allemaal slechts in de verte. Met haar lichte toets, heldere compositie, karakteristieke dialogen en een goed gebruik van motieven, lijkt ze in de eerste plaats een groot talent. […] De verwachtingen zijn hoe dan ook hooggespannen.’ Daniëlle Serdijn in de Volkskrant.

lees de volledige recensie in De Volkskrant hier.

Recent

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

19 november 2007

Een student brengt zijn vakantie door op het eiland Lipari, gelegen in de Middellandse zee, boven Sicilië. Hij verblijft in een hotel maar brengt zijn dagen door aan de rand van een zwembad van een ander hotel. Voor de vorm heeft hij zijn studieboeken mee en een vergrootglas, hij mag graag lezen met dat glas. Bij dat zwembad zijn elke dag Gerard (ca. 50 jaar) en Chaphine (ca. 30 jaar) te vinden. Niemand anders dan zij drieën, elke dag opnieuw.

Een student brengt zijn vakantie door op het eiland Lipari, gelegen in de Middellandse zee, boven Sicilië. Hij verblijft in een hotel maar brengt zijn dagen door aan de rand van een zwembad van een ander hotel. Voor de vorm heeft hij zijn studieboeken mee en een vergrootglas, hij mag graag lezen met dat glas. Bij dat zwembad zijn elke dag Gerard (ca. 50 jaar) en Chaphine (ca. 30 jaar) te vinden. Niemand anders dan zij drieën, elke dag opnieuw.

Lees meer