De zomerboeken van Huub Bartman

Zomerlezen

Medewerkers van Literair Nederland en hun boeken die meegaan op vakantie of deze zomer in eigen tuin gelezen worden.

Huub Bartman gaat op vakantie en neemt mee:
Benny Lindelauf, Hoe Tortot zijn vissenhart verloor
Jozef Wittlin, Het zout der aarde
Caroline de Gruyter, Beter wordt het niet
 Antal Szerb, Reis bij maanlicht
Slobodan Šnajder, De reparatie van de wereld.

 

‘Slobodan Snajder ga ik lezen omdat het boek mij een historisch, psychologisch raamwerk lijkt te kunnen bieden waarbinnen de individuele keuzes van mensen in oorlogssituaties zoals beschreven door Aharon Appelfeld begrijpelijker worden en dus aan dramatische kracht winnen. Ik ben heel benieuwd. Jozef Wittlin is een vriend van Joseph Roth. Daarmee is eigenlijk al genoeg gezegd, ware het niet dat ik Het zout der aarde al eerder in een vertaling uit de jaren dertig heb gelezen. Toen vond ik het een fantastisch boek. Ik  ben benieuwd wat Dirk Zijlstra ervan gemaakt heeft. In Beter wordt het niet zoekt Caroline de Gruyter naar parallellen tussen de geschiedenis van de Donaumonarchie en de toekomstperspectieven van de Europese Unie. Nou ja, actueler kan het niet. Het nieuwste boek van Benny Lindelauf, Hele verhalen voor een halve soldaat, heb ik verslonden. Wat mooi! Ik moet nu gewoon zijn eerder verschenen boek, Hoe Tortot zijn vissenhart verloor, ook lezen, omdat men zegt dat dit boek er eigenlijk aan voorafgaat. Antal Szerb heb ik al jaren in de kast staan. Na het lezen van recent verschenen boeken, kies ik altijd een ouder boek. Dat voelt als een adempauze in een voortjakkerend bestaan.’

 

Lees hier meer over Huub Bartman

Om Literair Nederland draaiende te houden, zijn wij afhankelijk van vrijwillige bijdragen. U kunt ons steunen via de rode knop. Waarvoor onze hartelijke dank!

Recent

26 december 2023

Beste boeken van 2023

26 december 2023

Een oeverloos bestaan

Literair Nederland - 10 jaar geleden

06 januari 2014

Een boer met een bibliotheek Een boer met een bibliotheek
Recensie door Adri Altink

Al op de eerste pagina legt Benno Bernard treffend uit waarom hij een landjonker is: ‘Gezonde buitenlucht snuif ik met welbehagen op; ik boots hier op mijn bekoorlijke platteland tussen voormalige boeren de voormalige landadel na. Daartoe bewoon ik een oud boerderijtje, cultiveer elf are grond en koester vele anachronistische inzichten, die muf ruiken in de neus van mijn tijdgenoten.’

Wie deze zinnen na lezing van het hele Dagboek (het bestrijkt de periode van 2008 tot de eerste dagen van 2013) nog eens terugpakt, merkt hoe kernachtig dat zelfportret is.