11 april 2011

De verzonken jongen – Jan Vantoortelboom

Iedere maand licht uitgeverij Contact een bijzondere debutant uit. Deze keer is dat Jan Vantoortelboom.
Vantoortelbooms roman De verzonken jongen beleefde drie drukken in twee weken, kreeg lovende recensies en verdiende 3 sterren in Vrij Nederland.

DE VERZONKEN JONGEN
Zorgeloos en beschermd. Zo gaan Stoffel en Bert Vanheule door het leven in het West-Vlaamse dorp Elverdinge. Moeder is huisvrouw en vader werkt als mecanicien. Elke zondag gaat het gezin plichtsgetrouw op bezoek bij grootvader Victor, indertijd de beste soldaat van het dorp en de enige buitenwipper die het café ‘’t Pompkot’ heeft gekend. Victors gezicht is in tweeën gespleten door een litteken en het is die ‘krijtlijn’ die Stoffels verbeelding voedt. Maar door de lastige vragen en vlijmscherpe blikken van de dorpsgenoten nestelt zich geleidelijk aan een onrust in Stoffels hart. Op een winterochtend, de dag voor kerst, wordt er een brief bezorgd die leidt tot ontzetting bij zijn ouders en grootvader verhangt zich zelfs in de oude schuur. Als moeder ook nog eens door ziekte komt te sterven, valt het doek voorgoed voor het onbezorgde leven van de broers en worden ze geconfronteerd met de waarheid die niet langer verborgen kan blijven.

Fragment uit: De verzonken jongen waarin Stoffel om een boodschap naar de slager is gestuurd.
“‘Is je pépé nog altijd ziek?’ vroeg de heks in de hoek.
‘Niet dat ik weet,’ antwoordde ik verbaasd, zonder haar aan te kijken.
Grootvader was niet ziek. Hij zat nog steeds in zijn zetel op zondag met een mes druivenpitten van tussen zijn tanden te peuteren, vliegen dood te meppen en giftige scheten te laten. Ze keken elkaar samenzweerderig aan. De slagersvrouw bepotelde haar leverworst.
‘Ik dacht dat hij al lange tijd héél ziek was,’ zei een andere heks heel langzaam.
‘Niet dat ik weet,’ herhaalde ik, vastbesloten hun bondgenootschap te trotseren. Ik verwachtte dat ze elk moment om me heen zouden gaan dansen, lichtvoetig met hun dikke buiken op vlezige kuiten en tanden zoals de afbrokkelende grafzerken op het kerkhof.
‘Je broer Bert lijkt wel heel veel op Victor,’ zei de slagerin verlekkerd.
Ik dacht dat ik kwijl uit haar mond zag druipen en dat haar neus begon te groeien en de leverworst in een bezemsteel veranderde. Al het vlees in de toonbank leek opeens te bewegen alsof er bergen hongerige maden met mot in de maag onder zaten. De conservenblikken in de kasten kregen de gedaantes van duivelseieren die uitbotten tot enorme stinkzwammen. Mijn ogen zochten angstig naar een ketel vol kokend water. Dit feest mocht gaan ophouden, want ik werd er ferm zenuwachtig van.
‘Maar jij hebt wel de o-benen van je pépé,’ kraste een stem.
‘Er kan bijna een varken tussen,’ raspte een andere stem.
‘Het belangrijkste staat altijd tussen haakjes,’ zei de slagerin toen weer.
‘Mag ik eigenlijk nog wat vlees hebben vandaag?’ vroeg ik, stomverbaasd door mijn eigen onbeschaamdheid.”

De verzonken jongen / Jan Vantoortelboom
Verschenen maart 2011
Paperback, 301 p.
Prijs € 21,95

Recent

11 augustus 2017

Zorgenkind of zondagskind

7 augustus 2017

Een kanjer

4 augustus 2017

Wondranden

Literair Nederland - 10 jaar geleden

27 augustus 2007

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Iemand gaat op reis naar een prachtig land, Peru in dit geval, en schrijft een boek over deze reis. Op de flap staat: "Het neusje van Peru voert de lezer mee naar de Peruviaanse woestijn, het Triticameer, over de Andes naar het hart van het Incarijk, tot in de jungle nabij Iquitos."

Dat klinkt toch goed nietwaar? Helaas, we worden wel meegenomen maar niet naar het bovengenoemde. Natuurlijk komen deze gebieden wel voor in het boek maar het frappante is dat ik heel veel over het reizen zelf heb gelezen maar weinig over het land.

Lees meer