17 januari 2009

De Nationale Voorleesdagen 2009

Op woensdag 21 januari aanstaande starten de Nationale Voorleesdagen 2009. Tot en met 31 januari 2009 worden er landelijk diverse activiteiten georganiseerd in het kader van deze leesbevorderingscampagne.

Het prentenboek Anton kan toveren van Ole Könnecke staat dit jaar centraal. In dit prentenboek staat Anton centraal. Hij heeft een echte, zij het iets te grote, toverhoed en gaat op pad om zijn kunsten te laten zien. De boom wegtoveren lukt niet, die is te groot. Eerst maar eens oefenen met iets kleiners: een vogeltje. Anton tovert, de hoed zakt over zijn ogen, en… de vogel is weggetoverd! Daar komt Lucas aan. Lucas gelooft niet dat Anton kan toveren. ‘Kan je echt niet,’ zegt Lucas. ‘Kan ik echt wel,’ zegt Anton, ‘ik tover jou weg!’ Anton tovert, de hoed zakt over zijn ogen, en… Lucas is weggetoverd! Het allerleukste van het voorlezen van dit verhaal, naast de prachtige illustraties, is dat kinderen zien wat Anton niet ziet, namelijk dat het vogeltje wegvliegt en Lucas gewoon doorloopt. Kinderen zullen keer op keer willen laten horen dat zij wél doorhebben hoe Anton tovert.  Anton kan toveren is gekozen tot Prentenboek van het Jaar.     

Ook de Openbare Bibliotheek Amsterdam doet van harte mee aan de Voorleesdagen en organiseert diverse acties en activiteiten.
Voor meer informatie over activiteiten tijdens De Nationale Voorleesdagen klik hier.

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer