2 augustus 2011

De mansarde – Marlen Haushofer

Een vrouw leidt op het eerste gezicht een rustig bestaan met man en kinderen. De mansarde (dakkamer) is haar domein, daar maakt ze tekeningen van insecten, vissen en vogels. Totdat op maandagochtend een gele enveloppe bezorgd wordt, met daarin haar eigen aantekeningen uit een periode waar ze niet aan herinnerd wil worden.

Net als in De wand schildert Marlen Haushofer in De mansarde een ontroerend en beklemmend portret van een vrouw die zich bewust wordt van het psychisch isolement waarin ze leeft. Haushofer schrijft briljant, scherpzinnig en weet geraffineerd de spanning op te bouwen.

Marlen Haushofer (1920-1970) is een van de grote schrijvers uit de Oostenrijkse literatuur. In 2010 verscheen haar klassieker De wand in herziene vertaling bij Van Gennep, en in 2011 verscheen Wij doden Stella.

Over De wand: ‘Een roman die het verdient altijd verkrijgbaar te zijn en nieuwe generaties lezers aan zich te binden.’ De Groene Amsterdammer

 

De mansarde

Auteur: Marlen Haushofer
Vertaald door: Ria van Hengel
Verschenen bij: Uitgeverij Van Gennep (juli 2011)
Prijs: € 16,-

 

Recent

19 september 2017

Nieuw leven beschreven

18 september 2017

Dichter van de werkelijkheid

16 september 2017

Een week lang feest

15 september 2017

Een wonderlijk leerdicht 

14 september 2017

Daar waar granaten fluiten

Literair Nederland - 10 jaar geleden

24 september 2007

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter. Soms reed je wel drie keer per dag op die bakfiets langs. Ik vond je koddig en stoer met je houtje-touwtjejas aan en je mutsje op. Je was toen al een apart type. Ik was vijftien jaar en had wat je noemt een voorspellende blik. Ik herinner mij dat ik, nadat je weer langs was gekomen, mijn moeder vertelde dat wij zouden trouwen en een kind zouden krijgen. Mijn moeder was het gewend dat ik zulke dingen zei. Ik had vaker van die voorspellingen, soms ook over de dood. Dat vond ze eng."

"Toen ik jou voor het eerst zag, kwam je voorbijfietsen op een bakfiets waarin je spullen vervoerde. Het was laat in het jaar 1952, in de winter. Ik stond voor het raam van mijn ouderlijk huis in de Wilhelminastraat, waar mijn ouders een hotel-pension dreven, naar buiten te kijken. De Wilhelminastraat heette alweer een jaar of zeven zo. Als jong kind groeide ik op met de Schouwburgstraat, omdat in de oorlog namen van de koninklijke familie waren geschrapt door de Duitse bezetter.

Lees meer