21 maart 2017

Levensfase

Door Stefan Ruiters

Gisteravond rond acht uur reed ik vanuit de periferie Amsterdam binnen. Het regende ongenadig hard. Op de grachten was het donkerder dan op een normale, droge, stadse avond. Bijna niemand waagde zich op straat. Behalve een paar doorweekte toeristen en ik. Ergens op de Herengracht had ik afgesproken om naar kunstboeken te komen kijken. De dame in kwestie runde ooit een galerie aan huis met grafiek van, toen, hedendaagse kunstenaars. Het grachtenpand was een aaneenschakeling van ruimtes en via trappen en gangetjes kwamen we ergens achterin bij de kamer met boeken. Aan de wanden en overal waar ik keek, zag ik kunst.

Niemand wil meer de stad in komen door onder andere het hoge parkeertarief, zei de oud-galeriehoudster. En daardoor verdween haar clientèle uit zicht. Ik vermoedde dat het internet als marktplaats en handelsplek haar klanten ook deels zullen hebben weggehouden. Maar ook, zo vertelde ze, verkochten de kunstenaars hun kunst nu allemaal vanuit hun eigen atelier direct aan de klant. En daarmee verdween nog een bestaansreden van de galerie. ‘De galerie is ten dode opgeschreven.’ Ik moest denken aan Paul Andriesse, van de gelijknamige galerie, die nog geregeld voor mijn boekenkasten staat. Hij is de helft van zijn tijd op kunstbeurzen te vinden: Tefaf, Art Basel, Paris Photo en laatst nog in Los Angeles. Daar lopen nu de kunstliefhebbers met de goed gevulde portemonnees, uit Dubai, Rusland en China.

Ik realiseerde me dat het waarschijnlijk ook met een levensfase te maken heeft. Als je in de zeventig bent, dan pak je niet meer zo snel een nieuwe trend op die je mogelijk wel weer klanten en dus omzet kunnen geven. Toen ze in de dertig waren, deden ze wel een slimme zet. In de jaren zeventig was Amsterdam een stad vol krotterige panden en armoedige wijken, zoals de Jordaan.  ‘Iedereen ging de stad uit, niemand wilde hier wonen, maar wij kochten toen dit grachtenpand en hebben er heerlijk 40 jaar gewoond. We hebben het ongelooflijk zien veranderen. Vroeger zaten hier gewoon de groenteman en de slager in de tussenstraatjes. Nu alleen nog maar kledingwinkels. En we  willen wel kleiner wonen hoor.’ Maar het pand verkopen blijkt moeilijker dan gedacht. Iedereen wil een gevel met drie ramen, zegt ze. Dat heeft meer allure, meer status. ‘Dat betekent dus dat er een ander soort grachtengordeldier aan het ontstaan is?’ vroeg ik. ‘Dat klopt. Minder kunstgericht, meer business, grote bedrijven.’

Intussen nam ik een paar goede kunstboeken mee, van de beeldhouwer Brancusi, de schilders Hockney en De Kooning, van Shinkichi Tajiri en nog een paar. Ook kocht ik nog wat boeken over Amsterdamse architectuur en nam afscheid. In de regen reed ik terug en dacht: de mensen, zij gaan, maar de kunst die blijft (vita brevis, ars longa).

 

 

Recent

21 november 2017

Reizen in een binnenwereld

20 november 2017

Het leven ontwijken

15 november 2017

Een portret in stukjes

Literair Nederland - 10 jaar geleden

26 november 2007

Geloven in een god die niet bestaat
Door Bernadet

Op de titel De Kunst van het Nietsdoen (2004) van Theo Fischer reageerden veel mensen met: ‘Oh, dat zou ik ook wel willen, een tijdje niets doen.’ Daar ging het boek echter niet over. Het ging over Taoïsme; het niet steeds willen ingrijpen in de gebeurtenissen van je leven en de dingen naar je hand te willen zetten of bezweren.

Lees meer